คำฟ้องและคำให้การ
โจกท์ฟ้องว่า จำเลยขับรถโดยประมาท เป็นเหตุให้ชนรถโจทก์เสียหายและทำให้โจทก์ได้รับอันตรายแก่กาย ศาลแขวงไต่สวนมูลฟ้องแล้ว รับฟ้องเฉพาะข้อหาทำให้ผู้อื่นบาดเจ็บโดยประมาทตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๙๐ ส่วนข้อหาที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษฐานทำผิดพระราชบัญญัติจราจรนั้น เห็นว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ไม่รับฟ้อง
จำเลยให้การต่อสู้ว่า ไม่ได้ประมาท โจทก์ได้รับบาดเจ็บจากความประมาทของโจทก์เอง ศาลแขวงเห็นว่า รถทั้งสองเกิดชนกันขึ้นเพราะโจทก์จำเลยต่างประมาทด้วยกัน เมื่อโจทก์มีส่วนกระทำประมาท ทางนิตินัยไม่ถือว่าเป็นผู้เสียหาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่าโจทก์มีอำนาจฟ้อง ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ว่า โจทก์และจำเลยต่างฝ่ายต่างประมาท จนเป็นเหตุให้รถชนกันและโจกท์ได้รับบาดเจ็บ เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์เป็นผู้กระทำการโดยประมาท โจทก์จึงมีส่วนในการกระทำความผิดทางอาญาด้วย โดยนิตินัยถือไม่ได้ว่าโจทก์เป็นผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒(๔) ความผิดฐานประมาทของโจทก์จำเลยดังกล่าวนี้ แม้จะถือดังที่โจทก์โต้เถียงว่าจะสมคบร่วมกันกระทำมิได้ก็ดี แต่โจทก์ก็เป็นผู้กรทะทำโดยประมาทให้รถชนกันเป็นความผิดด้วย มิใช่รถจำเลยขับโดยประมาทชนเอาฝ่ายเดียว และความข้อนี้จำเลยก็ได้ยกขึ้นต่อสู้มาแต่แรกว่าโจทก์เป็นผู้กระทำผิดกฎหมาย คดีจึงมีประเด็นที่จะวินิจฉัย ข้อกล่าวอ้างของโจทก์ว่าคดีไม่มีประเด็นในข้อนี้ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
