คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างจากที่ดินของโจทก์ เรียกค่าเช่าที่ค้าง 1,440 บาท และค่าเสียหายเพราะค้างชำระค่าเช่าและจำเลยได้ปลูกห้องแถวเพิ่มเติมโดยไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์ และโจทก์ได้มอบให้นางบุญช่วยมีหนังสือบอกเลิกการเช่าให้จำเลยรื้อห้องแถวแล้ว
จำเลยให้การว่า นางบุญช่วยไม่ใช่ตัวแทนโจทก์ คำบอกกล่าวของนางบุญช่วยไม่มีผลตามกฎหมาย และต่อสู้ในข้ออื่น ๆ อีกศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกจากที่เช่าและให้ใช้ค่าเสียหายเดือนละ 60 บาท ตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจะรื้อออกไป ส่วนค่าเช่านั้น
โจทก์ฟ้องเรียกไม่ได้เพราะการเช่าไม่ได้ทำเป็นหนังสือจำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาข้อที่จำเลยฎีกาว่านางบุญช่วยไม่ใช่ตัวแทนของโจทก์โดยชอบด้วยกฎหมาย เพราะโจทก์ไม่เคยแสดงออกชัดหรือโดยปริยายตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 797 วรรค 2 ให้จำเลยมีโอกาสได้ทราบเลยว่านางบุญช่วยเป็นตัวแทนโจทก์ การบอกกล่าวเลิกการเช่าของนางบุญช่วยจึงไม่มีผลตามกฎหมายนั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า กิจการใดที่บังคับไว้โดยกฎหมายว่าจะต้องทำเป็นหนังสือ การตั้งตัวแทนเพื่อกิจการนั้น จึงจะต้องทำเป็นหนังสือการบอกเลิกสัญญาเช่ากฎหมายมิได้บังคับว่าจะต้องทำเป็นหนังสือดังนั้น แม้โจทก์จะเพียงมอบอำนาจด้วยวาจาให้นางบุญช่วยบอกเลิกสัญญาเช่าแทนโจทก์ นางบุญช่วยก็ย่อมเป็นตัวแทนของโจทก์โดยชอบเพราะถือได้ว่าเป็นการแต่งตั้งแสดงออกโดยชัดตามมาตราที่จำเลยอ้างมานั้นแล้ว ฎีกาข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ส่วนที่ฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจบอกเลิกการเช่าเพราะยังมิได้ปฏิบัติตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 560 นั้นจำเลยมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวในศาลชั้นต้น ศาลฎีกาไม่วินิจฉัยให้พิพากษายืน
