คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์จ้างจำเลยเป็นลูกจ้างประจำ จำเลยให้โจทก์พักงานโดยไม่มีกำหนดเวลา จึงถือว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ จำเลยไม่จ่ายค่าชดเชย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชย วันนัดพิจารณาโจทก์จำเลยตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความศาลแรงงานกลางพิพากษาให้เป็นไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความ
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์จำเลยทำสัญญาประนีประนอมยอมความว่า จำเลยยอมจ่ายเงินเป็นการช่วยเหลือแก่โจทก์ ๓,๐๐๐ บาท โดยได้จัดการชำระเสร็จสิ้นต่อหน้าศาล โจทก์ยินยอมรับเงินไว้ ไม่ติดใจเรียกร้องอะไรจากจำเลยอีก ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้คดีเป็นอันเสร็จเด็ดขาดไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความนั้น โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ซึ่งมีผลเป็นกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนเมื่อโจทก์ทำสัญญาประนีประนอมยอมความรับเงินช่วยเหลือจากจำเลยไปจำนวนหนึ่งแล้ว โดยไม่ติดใจเรียกร้องอะไรจากจำเลยอีก จึงมีผลเป็นว่า โจทก์ไม่ติดใจเรียกร้องค่าชดเชย หรือโจทกืยอมสละข้อหานี้โดยโจทก์ไม่ประสงค์ที่จะขอให้ศาลบังคับเอากับจำเลยอีกต่อไป สัญญาประนีประนอมยอมความดังกล่าวจึงหาขัดต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน อันตกเป็นโมฆะแต่อย่างใดไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
