คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงินต้นที่จำเลยกู้ไป ๗,๒๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ย
จำเลยให้การว่า จำเลยชำระเงินกู้แล้ว โจทก์จึงได้คืนโฉนดที่ ๒๘๗๖,๒๘๗๕,๒๘๗๗ ให้จำเลย ส่วนสัญญากู้โจทก์ว่าหาย ฯลฯ ศาลชั้นต้นให้งดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้วพิพากษาให้จำเลยใช้เงินตามฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๕๓ วรรค ๒ เป็นบทบังคับเด็ดขาด จำเลยจึงนำสืบว่าจำเลยได้ใช้เงินให้โจทก์แล้วโดยไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือหรือได้เวนคืนเอกสาร หรือแทงเพิกถอนเอกสารนั้นแล้วมิได้ ที่จำเลยกล่าวในฎีกาว่าหนี้รายนี้เป็นหนี้ที่มีหลักฐานทรัพย์ประกัน ไม่เหมือนกันหนี้ที่ไม่มีประกัน การชำระหนี้จึงไม่อยู่ในบังคับของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๕๓ นั้น
ศาลฎีกาเห็นว่าไม่ถูกต้องเพราะหนี้รายนี้มิใช่หนี้ที่มีประกันตามกฎหมาย เป็นเพียงเอาโฉนดมาให้โจทก์ยึดถือไว้เท่านั้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
