คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์
จำเลยให้การต่อสู้คดีในวันนัดสืบพยานโจทก์นัดแรก โจทก์และจำเลยขอเลื่อนการสืบพยาน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นอนุญาตให้เลื่อนไปนัดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยวันที่ 19 กันยายน 2529 เวลา9 นาฬิกา ทนายโจทก์และทนายจำเลยทราบวันนัดแล้วโดยลงลายมือชื่อไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 22 สิงหาคม 2529 ครั้นถึงวันนัดคือวันที่ 19 กันยายน 2529ฝ่ายโจทก์ไม่มาศาลส่วนทนายจำเลยมาศาลและแถลงว่า โจทก์ทราบนัดโดยชอบแล้วไม่มาศาลโดยไม่แจ้งเหตุขัดข้องขอให้ศาลสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา ให้จำหน่ายคดีเสียจากสารบบความ ต่อมาวันที่29 กันยายน 2529 โจทก์และจำเลยยื่นคำร้องร่วมกัน โดยโจทก์อ้างว่าโจทก์เข้าใจผิดว่าวันนัดสืบพยานโจทก์เป็นวันที่ 29 กันยายน 2529 โจทก์มิได้จงใจขาดนัดพิจารณาโจทก์และจำเลยขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเพื่อโจทก์และจำเลยจะได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องต่อมาวันที่ 3 ตุลาคม 2529 โจทก์ยื่นคำร้องว่า
โจทก์เข้าใจผิดว่าวันนัดสืบพยานโจทก์เป็นวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 6 นาฬิกา โจทก์มิได้จงใจขาดนัดพิจารณา โจทก์และจำเลยได้ตกลงนัดสืบพยานโจทก์วันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 9 นาฬิกา อันเป็นวันนัดสืบพยานโจทก์ที่แท้จริง ขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเพื่อโจทก์และจำเลยจะได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า กรณีไม่มีเหตุเพิกถอนคำสั่งเดิม ให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์และจำเลยได้ตกลงกันขอนัดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยในวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 9 นาฬิกา แต่เจ้าหน้าที่ศาลพิมพ์รายงานกระบวนพิจารณาผิดพลาดไปเป็นวันที่ 19 กันยายน 2529 โจทก์และจำเลยได้ทักท้วงแล้ว เจ้าหน้าที่รับว่าจะเรียนศาลเพื่อแก้ไขให้ถูกต้องตามที่โจทก์จำเลยตกลงนัดกันนั้น
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์เพิ่งอ้างขึ้นมาลอย ๆ ในชั้นฎีกาทั้งจำเลยก้แก้ฎีกาว่าฝ่ายจำเลยมิได้ตกลงกับโจทก์ดังที่โจทก์อ้าง เจ้าหน้าที่ศาลพิมพ์วันนัดถูกต้องแล้ว จึงไม่มีเหตุผลที่จะรับฟังดังที่โจทก์ฎีกา ทั้งฝ่ายจำเลยก็มาศาลถูกต้องตามวันนัดในรายงานกระบวนพิจารณา จึงเชื่อไม่ได้ว่าศาลได้นัดพิจารณาในวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา9 นาฬิกา แต่มีการพิมพ์รายงานกระบวนพิจารณาผิดพลาดกรณีอาจเป็นเพราะว่าโจทก์บันทึกวันนัดของศาลผิดพลาดไปเอง จึงมิใช่เรื่องที่โจทก์ไม่ทราบกำหนดวันนัดสืบพยานตามนัยแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 203 แต่เป็นกรณีที่ต้องด้วยบทบัญญัติมาตรา 201 วรรคแรก การที่ศาลชั้นต้นสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความจึงชอบแล้ว ไม่มีเหตุที่จะเพิกถอนคำสั่งนั้นทั้งโจทก์มีจะมีคำขอให้พิจารณาคดีใหม่ไม่ได้ ดังนั้นศาลชั้นต้นจึงไม่จำต้องไต่สวนคำร้องของโจทก์เพราะไม่เป็นประโยชน์แก่คดีอย่างใดพิพากษายืน
