คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราว ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำผิด และไม่จ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวทำงานไม่ติดต่อกัน จำเลยจ้างมาทำงานเฉพาะเวลามีงานให้ทำโดยได้แจ้งขอคนงานไปที่กรมแรงงานศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ที่ 2, ที่ 3 อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาว่าโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวของจำเลยมีกำหนด 154 วัน โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชยหรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2515 ข้อ 75 วรรคแรก กำหนดว่า ให้ลูกจ้างชั่วคราวซึ่งทำงานติดต่อกันเกินหนึ่งร้อยยี่สิบวัน โดยรวมวันหยุดวันลา และวันที่นายจ้างสั่งให้หยุดงานเพื่อประโยชน์ของนายจ้าง มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำนับตั้งแต่วันทำงานที่เกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันเป็นต้นไป หมายความว่า ลูกจ้างชั่วคราวจะมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำหรือลูกจ้างชั่วคราวจะมีฐานะเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันทำงานที่เกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันเป็นต้นไป เช่นสิทธิของลูกจ้างประจำจะได้ค่าชดเชยจะต้องทำงานติดต่อกันครบหนึ่งร้อยยี่สิบวัน เมื่อลูกจ้างชั่วคราวเปลี่ยนฐานะมามีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำก็จะต้องทำงานในฐานะลูกจ้างประจำจนครบหนึ่งร้อยยี่สิบวันจึงจะมีสิทธิได้รับค่าชดเชยมิได้หมายความว่าเมื่อลูกจ้างชั่วคราวทำงานติดต่อกันเกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันแล้วจะมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันเข้าทำงาน หรือเปลี่ยนฐานะมามีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันเริ่มเข้าทำงาน โจทก์ทำงานติดต่อกันตั้งแต่วันที่มีสิทธิหรือมีฐานะเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำยังไม่ครบหนึ่งร้อยยี่สิบวัน โจทก์จึงยังไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
