คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกเงินกู้จากจำเลยศาลพิพากษาโดยจำเลยขาดนัดให้จำเลยใช้เงินต้น 9,000 บาท กับดอกเบี้ย จำเลยไม่ใช้โจทก์จึงนำยึดที่ดินโฉนดที่ 8091ผู้ร้องยื่นคำร้องขัดทรัพย์ว่าที่ดินโฉนดรายที่โจทก์นำยึดนั้นเป็นของผู้ร้องโจทก์ให้การว่าที่ดินโฉนดรายนี้เป็นของจำเลยผู้ร้องกับจำเลยสมคบกันฉ้อฉลโจทก์ศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยาเห็นว่าโฉนดที่ดินรายพิพาทยังเป็นชื่อจำเลย ๆ ย่อมเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์โจทก์ไม่มีสิทธิยึด ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงแห่งคดีฟังได้ถนัดว่าผู้ร้องฟ้องจำเลยขอให้ทำลายการโอนทะเบียนชื่อจำเลยในโฉนดใส่ชื่อผู้ร้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ ผู้ร้องและจำเลยประนีประนอมยอมความกันโดยผู้ร้องยอมให้เงินแก่จำเลย 6,000 บาท จำเลยยอมให้ผู้ร้องนำเอาโฉนดรายพิพาทไปโอนใส่ชื่อผู้ร้องได้ตามยอมความข้อ 3 ดังนี้ เมื่อศาลพิพากษาให้คดีเสร็จเด็ดขาดตามยอมนั้นแล้วผู้ร้องย่อมมีอำนาจที่จะได้จดทะเบียนที่รายพิพาทก่อนผู้อื่นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1300 ข้อเท็จจริงคดีนี้ต่างกับคำพิพากษาฎีกาที่ 525/2495 ที่ศาลอุทธรณ์อ้างมา ตราบใดที่ยังไม่มีคำพิพากษาแสดงว่าการยอมความและคำพิพากษาท้ายยอมนั้นไม่ถูกต้อง
สิทธิในการจดทะเบียนกรรมสิทธิ์ที่รายพิพาทก็ยังคงเป็นของผู้ร้องอยู่ แม้โจทก์จะเป็นเจ้าหนี้จำเลยจริง และศาลพิพากษาให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ตามฟ้อง ผู้ร้องขัดทรัพย์ว่าที่รายพิพาทยังเป็นของจำเลยอยู่ ผู้ร้องกับจำเลยสมคบกันฉ้อฉลโจทก์โดยสัญญาประนีประนอมยอมความ แทนที่โจทก์จะฟ้องทำลายการยอมนั้นกลับฟ้องว่าจำเลยเป็นหนี้สินและขอให้ศาลบังคับคดียึดที่รายพิพาทซึ่งศาลพิพากษาตามยอมให้จำเลยขายให้โจทก์แล้ว เช่นนี้โจทก์หามีสิทธิยึดที่รายพิพาทไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ถอนการยึดที่รายพิพาท
