คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกับพวกเล่นการพนันสลากกินรวบพนันเอาทรัพย์สินกันโดยจำเลยใช้วิธีเล่นขายเบอร์ให้แก่ลูกค้าโดยถือเอาเลขท้ายสองตัวของสลากกินแบ่งรัฐบาลซึ่งออกใน วันที่ 15 มกราคม 2496 เป็นเบอร์ที่ถูก และในวันที่ 15 มกราคม 2496 จำเลยได้แจ้งความเท็จร้องเรียนกล่าวโทษผู้อื่นต่อนายกลมกำนันและจ่ายนายสิบตำรวจบุญยงค์ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานว่าจำเลยถูกปล้นทรัพย์คนร้ายเอาเงินไป 4,100 บาท กับปากกาหมึกซึม 1 ด้ามซึ่งความจริงไม่มีการปล้นรายนี้จำเลยเพทุบายว่าถูกปล้นเพื่อไม่ต้องใช้เงินแก่ลูกค้าที่ถูกสลากที่จำเลยเป็นเจ้ามือในการเล่นการพนันสลากกินรวบ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 118, 158 และพระราชบัญญัติการพนันจำเลยให้การปฏิเสธตลอดข้อหาในประเด็นข้อแรกที่โจทก์ฟ้องว่า
จำเลยเล่นการพนันสลากกินรวบนั้นศาลชั้นต้นเห็นว่าพยานโจทก์ไม่พอลงโทษ คงฟังว่าจำเลยแจ้งความซึ่งจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นเท็จต่อเจ้าพนักงานตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 118 ให้จำคุกจำเลย 3 เดือน ข้อหานอกนั้นให้ยกเสียจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าในข้อหาว่าจำเลยเล่นการพนันสลากกินรวบนั้นเป็นยุติเพราะโจทก์จำเลยมิได้อุทธรณ์ในข้อนี้ ส่วนในข้อหาว่าจำเลยแจ้งความเท็จศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์สืบไม่ได้ว่าจำเลยไม่ได้ถูกคนร้ายปล้น จึงฟังไม่ได้ว่าคำแจ้งความของจำเลยเป็นเท็จ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์มีแต่คำนายกลมกำนันและจ่านายสิบตำรวจบุญยงค์ที่มีความเห็นและสันนิษฐานเอาว่าไม่มีการปล้นทรัพย์ดังที่จำเลยแจ้งความกล่าวคือนายกลมให้การว่า
"ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าจะมีการปล้นกันจริงหรือไม่" จ่านายสิบตำรวจบุญยงค์ให้การว่า "ข้าพเจ้าได้สืบสวนเรื่องปล้นต่อมาได้ความว่าไม่มีการปล้นกันจริง" เพียงเท่านี้จะฟังเอาว่าความที่จำเลยมาแจ้งว่าจำเลยถูกปล้นเป็นความเท็จยังไม่ได้ จะอนุมาณเอาจากการที่ว่าจำเลยไม่ต้องการจ่ายเงินให้ผู้แทงสลากกินรวบที่จำเลยเป็นเจ้ามือก็ยังไม่ได้เพราะข้อเท็จจริงที่ว่าจำเลยเป็นเจ้ามือนั้นฟังไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนให้ยกฎีกาโจทก์
