คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดขอตัดฟันต้นไผ่ของผู้เสียหาย ๓๐ ต้น และลักเอาไปโดยทุจริต ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๔, ๓๕๘
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษฐานทำให้เสียทรัพย์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๘ นั้น ผู้กระทำจะต้องมีเจตนากระทำให้ทรัพย์ของผู้อื่นเสียหายจึงจะเป็นผิด คดีนี้จำเลยตัดต้นไผ่ของผู้เสียหายที่งอกรุกล้ำเข้าไปในทางสาธารณะออกเพื่อให้โค กระบือ เดินผ่าน จำเลยมิได้มีเจตนากระทำเพื่อให้ทรัพย์ของผู้เสียหายได้รับความเสียหายการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๗๐๕/๒๕๐๗ (ประชุมใหญ่)
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน