เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าจำเลยวิดน้ำในบ่อของจำเลยเพื่อจับปลา โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานบ่อของจำเลยมีน้ำตลอดปี แต่ไม่ปรากฎว่าเป็นบ่อที่น้ำเนื่องต่อทางน้ำไหล โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำ ร.ศ.๑๒๐ ม.๑๒ และกฎกระทรวงว่าด้วยวิธีจัดการและตั้งอัตราเก็บเงินอากรค่าน้ำ ๒๔๕๖ ข้อ ๑๔ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ว่าบ่อที่ต้องเสียค่าอาชญาบัตร์จับสัตว์น้ำตามพ.ร.บ.ต้องเป็นบ่อที่น้ำเนื่องต่อทางน้ำไหล ตามมาตรา ๓ แห่ง พ.ร.บ.นี้ แต่ในคดีนี้บ่อของจำเลยมิได้เนื่องต่อทางน้ำไหลประการใด แม้หากว่าจะมีน้ำตลอดปีถูกต้องตรงกับกฎเสนาบดี ฯลฯ ข้อ ๑๔ ก็ตาม เมื่อการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตาม พ.ร.บ.ซึ่งเป็นแม่บทแล้วก็ลงโทษจำเลยมิได้ ดั่งตัวอย่างฎีกาที่ ๑๐๘๖/๒๔๗๙
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์
