คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 15, 66, 102 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33, 83 ริบเฮโรอีนและรถยนต์ของกลางศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคสอง, 66 วรรคสองให้ประหารชีวิตจำเลยทั้งสอง ให้ริบเฮโรอีนและรถยนต์ของกลางจำเลยทั้งสองอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ลดโทษให้จำเลยทั้งสองคนละหนึ่งในสาม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบมาตรา 52(1) คงจำคุกจำเลยทั้งสองไว้ตลอดชีวิต นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาข้อแรกของจำเลยทั้งสองว่า คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์มีผู้พิพากษาลงลายมือชื่อเพียง 2 คน ผู้พิพากษาอีก 1 คน มิได้ลงลายมือชื่อด้วยอาจมีความเห็นแย้งที่มีผลร้ายแก่จำเลยทั้งสองน้อยกว่า จำเลยทั้งสองจึงควรได้รับประโยชน์จากความเห็นแย้งให้ถูกลงโทษเบาลงนั้น เห็นว่าคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์คดีนี้มีหนังสือรับรองของอธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ลงวันที่ 31 มกราคม 2535 มีข้อความว่า นายปรีชาบูรณะไทย ซึ่งมิได้ลงชื่อในคำพิพากษาได้ร่วมปรึกษาคดีและมีความเห็นพ้องกัน ดังได้ลงลายมือชื่อในต้นร่างคำพิพากษาแล้วแสดงว่า นายปรีชา บูรณะไทย มิได้มีความเห็นแย้งต่อองค์คณะที่พิจารณาพิพากษาคดี แต่ได้มีความเห็นพ้องกับองค์คณะในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ฎีกาข้อนี้ของจำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
