คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยเร่ขายเนื้อสุกรสดชำแหละในเขตเทศบาลโดยมิได้รับอนุญาต อันเป็นการผิดต่อ พ.ร.บ.สาธารณะสุข พ.ศ.๒๔๘๔ ม.๔๙,๖๗ และฝ่าฝืนเทศบัญญัติขอให้ลงโทษ
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่าใบเสร็จรับเงินค่าใบอนุญาตที่จำเลยนำออกแสดงเป็นใบอนุญาตหาบเร่นั้นไม่ชอบด้วย ก.ม.
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าแม้จะวินิจฉัยว่าใบเสร็จรับเงินค่าใบอนุญาตไม่ใช่เป็นใบอนุญาตให้เร่ขายก็ดี แต่ข้อเท็จจริงที่ศาลฎีกาจำต้องถือตามคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์คือจำเลยเชื่อโดยสุจริตว่าเป็นใบอนุญาตให้เร่ขายได้แล้วเช่นนี้ ก็เอาผิดแก่จำเลยไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
