คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกระทำผิดกฎหมายหลายบทหลายกระทง ก.ฆ่าคนโดยเจตนา ข.มีอาวุธปืนมีทะเบียนของผู้อื่น และมีกระสุนปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๙๐,๙๑ พระราชบัญญัติอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗,๗๒ และ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๑๐ มาตรา ๓
จำเลยให้การรับสารภาพในข้อหาฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ปฏิเสธในข้อหาฐานฆ่าคนโดยเจตนา
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า การกระทำของจำเลยถือได้ว่าเป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุ จึงไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๖๘ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗,๗๒ และ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๑๐ มาตรา ๓ จำคุก ๖ เดือน และปรบ ๑,๐๐๐ บาท รับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๓ เดือน ปรับ ๕๐๐ บาท โทษจำให้รอไว้ ๒ ปี ตามมาตรา ๕๖ ปืนและกระสุนปืนให้คืนเจ้าของ ข้อหานอกนั้นให้ยก
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การที่จำเลยยิงผู้ตายเป็นการกระทำโดยป้องกันที่เกินสมควรแก่เหตุพิพากษาแก้เป็นว่ จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ประกอบมาตรา ๖๒, ๖๙ ให้จำคุก ๒ ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ในคืนเกิดเหตุ จำเลยผู้เดียวนอนเฝ้ากระบือและเครื่องสูบน้ำที่ห้างนา ซึ่งสูงจากพื้นดินเพียง ๒ ศอกเศษ ในท้องที่ที่มีการปล้นการลักกันเสมอ ตกใจตื่นโดยได้ยินเสียก๊อกแก๊กทางปลายเท้า เห็นเงาคนดำ ๆ ห่าง ๑ วาเศษ เข้าใจว่าเป็นคนร้ายจะมาทำการปล้น จึงใช้ปืนยิงไป ๑นัด ถูกผู้นั้นตาย ความพฤติการณ์ดังกล่าว การที่จำเลยยิงผู้ตายซึ่งเข้าใขผิดคิดว่าเป็นคนร้ายลงไปในขณะนั้นย่อมถือได้ว่าเป็นการกระทำที่พอสมควรแก่เหตุ
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
