เนื้อความคำพิพากษา
ก.เปนบุตรผู้มรณภาพ ฮ.เปนภรรยาผู้มรณภาพ ได้ทำหนังสือสัญญาแบ่งมรฎกกัน ในสัญญานั้นมีอยู่ข้อ ๑ ซึ่งโจทย์แลจำเลยผู้ซึ่งเปนบุตรแลภรรยาได้ทำกันไว้ แบ่งทรัพย์หลายอย่างไว้ส่วนหนึ่งว่าให้ไว้เปนกลาง แลไม่มีข้อความอะไรกล่าวต่อไปถึงเรื่องทรัพย์ที่ให้ไว้เปนของกลาง ศาลฎีกาตัดสินทับสัตย์ศาลล่างว่า เมื่อข้อสัญญาไม่ปรากฎว่าให้แบ่งทรัพย์รายนี้เปนอย่างอื่นแล้ว ก็ควรต้องแบ่งส่วนได้ตามกฎหมายมรฎก คือเปนของภรรยาภาค ๑ เปนของบุตรภาค ๑ โจทย์ได้รับเงินส่วนแบ่งมรฎกไว้จากจำเลย แลได้ทำใบรับให้จำเลยยึดไว้ ในใบรับมีความตอนท้ายว่า โจทย์ได้รับเงิน ๒๐๐๐๐ บาทในวันนี้เสร็จแล้ว แลโจทย์ไม่เรียกร้องเอาทรัพย์มรฎกรายนี้จากจำเลยโดยเปนการเสร็จเด็ดขาดในกองมรฎกของผู้ตายตั้งแต่วันนี้ต่อไป
ศาลฎีกาตัดสินว่าหมายความเฉภาะเรื่องเงินรายรับ ๒๐๐๐๐ บาทเท่านั้น เพราะไม่มีข้อความอะไรชัดเจนที่จะให้เห็นว่าหมายความนอกจากนั้นไป โจทย์ฟ้องขอให้จำเลยส่งบาญชีลูกณี่ในกองมรฎกซึ่งจำเลยเปนผู้รักษาไว้ จำเลยไม่ส่งหลักฐานของการณี่นั้นมาตามคำขอของโจทย์ แลยังซ้ำปกปิดบาญชีรายลูกณี่ แลจำหน่ายไม่ตกอีกดังนี้ ศาลอุทธรณ์ตัดสินให้จำเลยนำเงินรายลูกณี่นี้มาแบ่งจำเลยฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์บังคับให้จำเลยใช้เงินรายลูกณี่ผิดจากคำขอท้ายฟ้องโจทย์ ศาลฎีกาตัดสินว่า ศาลอุทธรณ์ตัดสินชอบแล้ว จะว่าศาลบังคับผิดคำขอไม่ได้ แม้จำเลยจะฎีกาอีกว่าขณะนี้บาญชี แลใบสำคัญลูกณี่มีอยู่ที่จำเลยแล้ว ถ้าศาลบังคับจำเลยจะส่งให้ก็ดี ก็เห็นว่าความข้อนี้ผิดจากรูปความที่ได้ว่ากันมาแต่ชั้นศาลล่าง ฟังไม่ได้ในชั้นฎีกา จึงให้ยกฎีกาจำเลย
