คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจกล่าวคำหมิ่นประมาทพลตำรวจดำรงค์ แก้ววิเศษ เจ้าพนักงานตำรวจจราจรขณะกระทำการตามหน้าที่จับรถยนต์จำเลยฐานกีดขวางทางจราจรว่า "ลื้อชุ่ยมาก" ข้อหาจอดรถกีดขวางการจราจรเจ้าพนักงานเปรียบเทียบปรับเสร็จไปแล้ว ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136จำเลยให้การรับสารภาพศาลแขวงพระนครใต้พิพากษาว่า คำว่า "ชุ่ย" ที่จำเลยกล่าวนั้นพจนานุกรมแปลว่า เสือกให้ ไสไป ทำหวัด ๆ ทำมักง่าย จึงเป็นถ้อยคำไม่สุภาพเล็กน้อย ไม่ถึงกับเป็นการดูหมิ่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136 ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ในการที่บุคคลกล่าวถ้อยคำใดจะมีความหมายอย่างใดนั้นต้องแล้วแต่พฤติการณ์แวดล้อมประกอบด้วยความมุ่งหมายให้เข้าใจไปในทางใด
แม้ถ้อยคำนั้นตามพจนานุกรมจะมีความหมายในทางดี ผู้กล่าวก็อาจกล่าวให้ผู้ฟังรู้ได้ว่าเป็นคำประชดหรือมีความหมายในทางชั่วได้เช่น ผู้กล่าวตั้งใจกล่าวประชดโดยใช้ถ้อยคำว่า แหมทำดีเหลือเกินนะถ้อยคำดังกล่าวนี้ตามพจนานุกรมล้วนแต่เป็นถ้อยคำชมเชยในทางที่ดีแต่ผู้กล่าวและผู้ฟังย่อมเข้าใจได้ว่าเป็นคำกล่าวประชดและเป็นคำกล่าวในทางไม่ดีฉะนั้นเมื่อพิเคราะห์คำฟ้องและคำรับสารภาพของจำเลยแล้วเห็นได้ว่า ตามพฤติการณ์ประกอบกับถ้อยคำที่จำเลยกล่าวมิใช่เป็นเพียงแต่กล่าวถ้อยคำไม่สุภาพต่อเจ้าพนักงาน แต่เป็นการกล่าวแสดงการดูหมิ่นเจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่ เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136 ส่วนการดูหมิ่นนั้นจะหนักเบาเพียงใดเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวกับดุลพินิจในการกำหนดโทษ
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136 วางโทษปรับ 100 บาท ลดรับสารภาพกึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 ปรับ 50 บาท ไม่ชำระจัดการตามมาตรา 29, 30
