คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยลักทรัพย์ของจำเลยซึ่งต้องถูกเจ้าพนักงานยึดไว้เป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๙๐,๒๙๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดตามมาตรา ๒๙๐,๒๙๓ ให้จำคุก ๑ ปี ลดตามมาตรา ๕๙ หนึ่งในสาม คงจำคุก ๘ เดือน
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่นายประสงค์ปลัดอำเภอผู้รับตัวจำเลยจากตำรวจ ได้ยึดของกลางที่จับได้จากจำเลยไว้ ได้ทำบันทึกการยึดและแจ้งให้จำเลยทราบด้วยนั้น ถือได้ว่าเป็นการยึดโดยชอบด้วยกฎหมายตามป.ม.วิ.อาญามาตรา ๘๕ เพราะสิ่งของที่ต้องยึดนั้น เจ้าพนักงานสงสัยว่า จำเลยเอากระบือที่ลักไป ๆ ขายได้เงินแล้ว ซื้อสิ่งของนั้นๆ มา สิ่งของเหล่านั้นจึงอาจใช้เป็นพยานหลักฐานประกอบการสอบสวนได้ เมื่อนายเงินรับตัวจำเลยและเอาของกลางมา ก็ได้มีการมอบหมายและยังได้เอากุญแจใส่ปี๊บของกลางและเก็บลูกกุญแจไว้ ทั้งยังเอาเชือกผูกและประทับตราครั่งอีกชั้นหนึ่งพฤติการณ์ดังนี้จำเลยควรรู้ดีแล้วว่าเจ้าพนักงานได้ยึดสิ่งของเหล่านั้นไว้ เมื่อจำเลยลักเอาของนั้น ๆ ไป ก็ต้องมีความผิดฐานลักทรัพย์
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
