คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้จำเลยต่อสู้ว่าได้กระทำร้ายนายแม้นโดยทางป้องกันตัว แต่ศาลทั้งสองพิพากษาต้องกันว่ามิใช่ป้องกันตัว จำเลยบังอาจกระทำร้ายนายแม้นบาดเจ็บสาหัสตามฟ้อง มีความผิดตามกฎหมายอาญา มาตรา 256 จำคุกจำเลย 2 ปี ข้อนี้ยุติเพียงชั้นศาลอุทธรณ์เหลือแต่ข้อขอให้เพิ่มโทษจำเลยซึ่งโจทก์ยกขึ้นโต้เถียงตั้งแต่ชั้นศาลอุทธรณ์ตลอดมาจนฎีกาประเด็นข้อนี้โจทก์ระบุในคำฟ้องว่า "ก่อนคดีนี้จำเลยเคยต้องโทษฐานทำร้ายร่างกายถูกศาลจังหวัดชุมพรพิพากษาจำคุก 10 วัน ปรับ 25 บาท ตามคดีหมายเลขแดงที่ 247/2495 จำเลยพ้นโทษไปยังไม่ครบ 5 ปีกลับมากระทำผิดในคดีนี้อีก หาเข็ดหลาบไม่ ขอศาลได้โปรดเพิ่มโทษจำเลยตาม มาตรา 72 อีกโทษหนึ่งด้วย"ศาลสอบจำเลย ๆ รับเคยต้องโทษตามฟ้องโจทก์เป็นความจริงและจำเลยเบิกความตามข้อซักค้านของโจทก์ว่า "ข้าพเจ้าเคยต้องโทษของศาลฐานทำร้ายร่างกายนายเปรื่องมีบาดเจ็บ"
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าโทษที่จำเลยได้รับครั้งก่อนนั้น ไม่ทราบว่าเป็นความผิดลหุโทษหรือความผิดอย่างอื่น โจทก์เพียงแต่บรรยายไว้ในฟ้องเท่านั้น จะให้ศาลหยิบยกสำนวนแดงที่ 347/2495 ซึ่งโจทก์มิได้อ้างหลักฐานในระบุพยานขึ้นมาเป็นทางเพิ่มโทษนั้นไม่ชอบ จึงให้ยกคำขอข้อนี้เสียและศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่มีผู้พิพากษานายหนึ่งแย้งว่าข้อที่โจทก์ขอให้เพิ่มโทษจำเลย ๆ เข้าใจข้อหาได้ดีทั้งมิได้แก้ว่าเป็นความผิดฐานประมาทหรือลหุโทษ จึงเป็นการเพียงพอที่จะเพิ่มโทษจำเลยตามที่โจทก์ขอได้หรืออย่างน้อยก็ชอบที่ศาลอุทธรณ์จะเรียกเอาสำนวนนั้นมาตรวจดูเสียก่อนเพราะการตรวจเช่นนี้ไม่ใช่เป็นเรื่องฟังพยานหลักฐานแต่เป็นเรื่องที่ศาลเอาสำนวนที่จำเลยรับอยู่แล้วโดยไม่มีข้อโต้แย้งมาวินิจฉัยตาม 1201-1203/2498 ระหว่างอัยการจังหวัดนราธิวาส
โจทก์ นายอัมรินทร์ จินตานนท์ กับพวกจำเลยศาลฎีกาเห็นว่าตามที่โจทก์บรรยายขอเพิ่มโทษมานั้นระบุมาเพียงว่าจำเลยเคยต้องโทษฐานทำร้ายร่างกายหรืออีกรับหนึ่งก็คือฐานประทุษร้ายร่างกายอันความผิดฐานประทุษทำร้ายร่างกายนี้กฎหมายอาญาระบุเป็นหัวข้อหมวดไว้ในส่วนที่ 7 หมวดที่ 2 (ซึ่งกินถึงฐานทำร้ายร่างกายบาดเจ็บโดยเจตนา บาดเจ็บสาหัสโดยเจตนาและประมาท) ก็มีระบุเป็นหัวข้อเรื่องลหุโทษภายใต้ มาตรา 338 ก็มี จึงไม่แน่ว่าตามที่โจทก์บรรยายมานั้นอยู่ในความผิดส่วนไหน เพราะอัตราโทษครั้งก่อนที่จำเลยได้รับโทษจำคุก 10 วัน และปรับ 25 บาท นั้นก็เบา มีลักษณะเป็นได้ทั้งเจตนา ประมาทและลหุโทษหากจำเลยไม่คัดค้านหรือรับรองยอมข้อหาเพิ่มโทษฐานไม่เข็ดหลาบด้วยก็พอเป็นทางให้เห็นว่า
คงรับฐานเคยทำให้เขาบาดเจ็บโดยเจตนาแต่จำเลยก็มิได้รับถึงขนาดนั้นเป็นแต่รับว่าเคยต้องโทษตามฟ้องโจทก์เป็นความจริง เมื่อโจทก์ไม่ระบุในฟ้องให้ชัดแจ้งแล้วจะเกณฑ์ให้ศาลไปดูสำนวนเก่าของเอาเองโดยมิได้ระบุเป็นพยานหลักฐานไว้นั้นหาชอบไม่ ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ 366/2499 ระหว่างอัยการจังหวัดลำปาง โจทก์ นายอ้วยหรือโอ ตะริกุล จำเลย และจำเลยจะเบิกความว่าเคยทำร้ายร่างกายนายเปรื่องมีบาดเจ็บ แต่จะเป็นรายเดียวกับคดีแดงที่ 347/2495 หรือไม่ก็ไม่ปรากฏ เพราะดูตามคำให้การชั้นสอบสวนของจำเลยก็ปรากฏว่าเคยทำร้ายร่างกายคนอื่นมาแล้ว 2 ครั้งมิใช่ครั้งเดียวพิพากษายืน
