เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าจำเลยได้รับอนุญาตไห้ทำการฉายภาพยนต์ จำเลยจึงต่อสายไฟจากเครื่องกำเหนิดจากโรงสีของจำเลยมาไช้ไนการฉายภาพยนต์ และได้ต่อสายไฟฟ้าจากโรงภาพยนต์ไปที่ห้องแถวของจำเลยไห้ผู้เช่าห้องได้ไช้ไฟฟ้าไนยามขาดแคลนโดยจำเลยมิได้คิดมูลค่าหย่างไดเลย เปนการไห้เปล่าถานเอื้อเฟื้อ โจทจึงฟ้องหาว่าจำเลยทำผิด พ.ร.บ.ควบคุมกิจการค้าขายอันกะทบถึงการปลอดภัยหรือผาสุกแห่งสาธารนะชน พ.ศ.๒๔๗๑ สาลชั้นต้นและสาลอุธรน์พิพากสาต้องกัน ไห้ยกฟ้องโจท โจทดีกา สาลดีกาเห็นว่าตาม พ.ร.บ.ควบคุมกิจการค้าขายอันกะทบถึงความปลอดภัยหรือผาสุกแห่งสาธารนะชน พ.ศ.๒๔๗๑ ม.๔ ที่แก้ไขโดยฉบับที่ ๒ พ.ศ.๒๔๘๕ ม.๓ ห้ามประกอบกิจการค้าขาย ไม่ไช่ห้ามการไห้กันเปล่าซึ่งมิไช่การค้า จิงหยู่ตาม พ.ร.บ.๒๔๗๑ ม.๕ ถือว่าโรงไฟฟ้าเปนกิจการค้าขายอันเปนสาธารนูปโภค แต่คงมีความหมายแต่เพียงว่า ถ้าได้ประกอบเปนกิจการค้าขายแล้ว ต้องถือว่าเปนกิจการค้าขายอันเปนสาธารนูปโภคตาม พ.ร.บ.นี้ ซึ่งหาได้หมายความว่า ถ้าตั้งโรงไฟฟ้าแล้วถือเปนกิจการค้าขายทั้งสิ้นไม่ จึงพิพากสายืน
