คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า นาเป็นของนางสาวเอียง โดยนายนิดบิดายกให้จำเลยจะเอาเสีย ขอให้ศาลสั่งแสดงกรรมสิทธิ์ห้ามจำเลยไม่ให้เกี่ยวข้อง จำเลยต่อสู้กรรมสิทธิ์ในการพิจารณาคู่ความท้ากันให้สืบนายแฝดปากเดียว ถ้านายแฝดให้การว่าที่พิพาทได้จำนำไว้กับเขาก่อนนายนิดตาย โจทก์ยอมแพ้ความแต่ถ้านายแฝดให้การตรงข้ามว่า ได้รับจำนำไว้ภายหลังเมื่อนายนิดตายแล้ว จำเลยยอมแพ้ นายแฝดเข้าเบิกความว่า นายนิดไม่ได้จำนำนาพิพาทต่อนายแฝด คำว่าจำนำนั้น ศาลชั้นต้นวงเล็บไว้ข้างท้ายว่าหมายถึงการกู้เงินให้นาเป็นประกัน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่านายแจ่มต่างหากเป็นผู้กู้ และเอานาให้นายแฝดไว้เป็นประกัน สมข้างโจทก์
ผลคำพิพากษา
พิพากษาว่านาเป็นของโจทก์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำท้ามีว่า จำนำกันเมื่อใด เมื่อนายนิดตายแล้วหรือยัง ไม่ใช่ใครเป็นผู้จำนำตามคำนายแฝดไม่สมข้างใครพิพากษายก ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า นายแฝดไม่ได้ให้การว่าได้รับจำนำไว้ภายหลังเมื่อนายนิดตายแล้ว คำนายแฝดไม่ตรงกับคำท้าอันจะเป็นเหตุให้โจทก์ชนะคดีพิพากษายืน
