คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลย ซึ่งเป็นบริษัทจำกัดให้ออกจากสถานที่เช่า
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า การเช่ารายนี้ไม่ได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ จึงพิพากษาขับไล่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ทั้งสองฝ่ายรับกันว่าจำเลยได้เช่าสถานที่นี้สำหรับเป็นสาขาสำนักงานของบริษัท และสำหรับเสมียนพนักงานของบริษัทอยู่อาศัย ซึ่งเป็นที่เข้าใจว่า เวลาเช่ากันนั้น รู้กันอยู่ว่าจะใช้เป็นที่อาศัย สถานที่นี้จึงเป็นเคหะตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ ๒๔๘๙
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
