คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีเงินได้นิติบุคคลปีภาษี 2515, 2516, 2517 และการประเมินภาษีภาษีการค้าระหว่างเดือนมกราคม 2515 ถึงเดือนธันวาคม 2515 รวมทั้งคำวินิจฉัยอุทธรณ์เกี่ยวกับการประเมินดังกล่าว โดยอ้างว่าเป็นการประเมินที่ไม่ถูกต้องและไม่ชอบด้วยกฎหมาย หนี้ค่าภาษีอากรดังกล่าวขาดอายุความแล้ว
จำเลยให้การว่าการประเมินของเจ้าพนักงานของจำเลยและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ถูกต้องแล้ว หนี้ค่าภาษีอากรของโจทก์ยังไม่ขาดอายุความศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่า การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ไม่ถูกต้องไม่ชอบด้วยกฎหมายพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้าภาษีเงินได้นิติบุคคลและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ตามฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "สำหรับปัญหาในเรื่องอายุความนั้น โจทก์แก้อุทธรณ์อ้างว่าหนี้ภาษีรายนี้ขาดอายุความเพราะจำเลยไม่ยึดหรืออายัดทรัพย์สินของโจทก์มาชำระหนี้ค่าภาษีอากรภายใน 10 ปี นับแต่วันที่จำเลยแจ้งการประเมินภาษีให้โจทก์ทราบนั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า โจทก์ได้รับแจ้งการประเมินให้เสียภาษีจากจำเลยเมื่อ 27 พฤษภาคม 2519 และวันที่ 27 ธันวาคม2519 อายุความย่อมสะดุดหยุดลงนับแต่วันดังกล่าวตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 173 แม้คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ได้วินิจฉัยชี้ขาดอุทธรณ์เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2529 แต่เมื่อโจทก์อุทธรณ์การประเมินดังกล่าวทั้งฟ้องคดีศาลเป็นคดีนี้สืบเนื่องกันมาถือได้ว่าเป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดอยู่ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 175 ดังนั้นหนี้รายนี้จึงไม่ขาดอายุความข้ออ้างของโจทก์ดังกล่าวฟังไม่ขึ้น คำพิพากษาของศาลภาษีอากรกลางไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาอุทธรณ์ของจำเลยฟังขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
