คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินตามหนังสือแจ้งภาษีการค้า ที่ ต.7 1037/4/102353 ตามหนังสือแจ้งภาษีการค้าที่ ต.7 1037/4/102352 และตามหนังสือแจ้งภาษีการค้าที่ ต.7 10037/4/102354 ลงวันที่ 15 มิถุนายน 2536 กับเพิกถอนคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ เลขที่ 216ข/2537/1, เลขที่216ค/2537/1 และเลขที่ 216ก/2537/1 ลงวันที่ 1 กรกฎาคม 2537จำเลยให้การว่า การประเมินเรียกเก็บภาษีของเจ้าพนักงานจำเลยและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ ถูกต้องและชอบด้วยกฎหมายแล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยว่าการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยชอบหรือไม่ โจทก์อุทธรณ์ว่า ค่าตอบแทนจากการจัดการให้ผู้เข้าพักในโรงแรมได้ใช้บริการโทรศัพท์ไม่เป็นรายรับอันเนื่องมาจากการจัดสถานที่ให้แก่ผู้เข้าพักและมิใช่สินจ้างที่ได้รับจากการประกอบธุรกิจโรงแรม จึงมิใช่รายรับตามประเภทการค้า 7 (ข) โรงแรมอันจะต้องเสียภาษีร้อยละ 10.0แต่เข้าลักษณะเป็นการจัดธุรกิจให้ผู้อื่นตามประเภทการค้า 10 ซึ่งต้องเสียภาษีอัตราร้อยละ 5.5 แห่งบัญชีอัตราภาษีการค้า และต้องนำเฉพาะส่วนที่โจทก์เรียกเก็บเพิ่มนอกเหนือจากที่ต้องชำระแก่องค์การโทรศัพท์และการสื่อสารแห่งประเทศไทยเท่านั้น มาเป็นรายรับเพื่อเสียภาษีการค้า ข้อเท็จจริงได้ความจากนางผุสดี
ทองวานิชพยานโจทก์ว่า โจทก์มีโทรศัพท์ไว้บริการแขกผู้มาพักการใช้โทรศัพท์ผู้มาพักสามารถใช้โดยผ่านพนักงานโรงแรมของโจทก์ช่วยต่อให้หรือผู้มาพักต่อสายด้วยตนเองโดยผ่านตู้แยกสายที่โจทก์จัดไว้ให้และผู้มาพักสามารถติดต่อภายในกรุงเทพมหานคร ต่างจังหวัด และต่างประเทศได้ และสามารถโทรออกจากห้องพักหรือโทรจากนอกห้องพักก็ได้ เห็นว่าเมื่อโทรศัพท์ดังกล่าวโจทก์เป็นผู้จัดหาไว้ให้ผู้มาพักได้ใช้ทั้งภายในและภายนอกห้องพัก จึงเป็นบริการที่โจทก์จัดให้แก่ผู้มาพักควบคู่กันไปกับการจัดห้องพัก ดังนั้น ค่าตอบแทนที่ได้จากการนั้นจึงถือเป็นรายรับอันเนื่องมาจากการจัดสถานที่และอำนวยความสะดวกสบายให้แก่ผู้เข้ามาพักในโรงแรมของโจทก์เป็นรายรับที่ได้รับจากการประกอบธุรกิจโรงแรม ซึ่งต้องเสียภาษีการค้าในประเภทการค้า 7(ข)
โรงแรม หาใช่ประเภทการค้า 10 ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าไม่ และตามประมวลรัษฎากร มาตรา 78 ได้บัญญัติให้ต้องเสียภาษีจากรายรับของทุกเดือนภาษีตามอัตราในบัญชีภาษีการค้า ซึ่งหมายความว่าเป็นรายรับก่อนหักรายจ่ายใด ๆ จึงไม่มีค่าใช้จ่ายที่จะนำมาหักเพื่อคำนวณภาษีการค้า โจทก์จึงหามีสิทธิจะนำค่าใช้จ่ายที่ต้องชำระให้แก่องค์การโทรศัพท์และการสื่อสารแห่งประเทศไทยมาหักออกแล้วนำมาเฉพาะส่วนที่โจทก์เรียกเก็บเพิ่มจากผู้เข้ามาพักเสียภาษีการค้าเท่านั้นไม่มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยต่อไปว่า การโอนขายที่ดินและอาคารของโจทก์ให้แก่บริษัทไทยรอยัล ออคิด เรียลเอชเทท จำกัด นั้นเป็นการขายอสังหาริมทรัพย์เป็นทางค้าหรือหากำไรหรือไม่ ข้อเท็จจริงได้ความว่า
โจทก์มิได้มีวัตถุประสงค์เป็นผู้ประกอบการค้าที่ดินโจทก์ซื้อที่ดินทั้งห้าโฉนดมาแล้วปลูกสร้างอาคารโรงแรมที่โอนขายนั้นเพื่อใช้เป็นสถานที่ประกอบธุรกิจโรงแรมตามวัตถุประสงค์ของโจทก์บริษัทไทยรอยัล ออคิด เรียลเอชเทท จำกัด เป็นบริษัทย่อยของโจทก์โจทก์ถือหุ้นอยู่ถึงร้อยละ 99.99 และถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์เป็นผู้ซื้อและรับโอนที่ดินกับอาคารดังกล่าวจากโจทก์ มีคณะกรรมการชุดเดียวกันกับคณะกรรมการบริษัทโจทก์ เงินค่าที่ดินและอาคารที่บริษัทดังกล่าวจ่ายให้แก่โจทก์คือเงินจำนวนเดียวกันกับที่โจทก์จ่ายค่าหุ้นให้ เงินที่โจทก์ให้กู้ยืมและเงินที่วางประกันการที่โจทก์เช่าที่ดินและอาคารจากบริษัทดังกล่าว การชำระเงินกระทำกันโดยการโอนตัวเลขทางบัญชีระหว่างโจทก์กับบริษัทดังกล่าวประโยชน์ที่โจทก์ได้รับก็คือสามารถลบตัวเลขทางบัญชีของโจทก์ที่ขาดทุนตลอดมาตั้งแต่ปี 2526 ทำให้มีกำไร เพื่อที่โจทก์จะมีคุณสมบัติสามารถเข้าเป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยได้จึงเห็นได้ว่า
โจทก์มิได้มีจุดมุ่งหมายในการซื้อที่ดินและทำการปลูกสร้างอาคารไว้เพื่อขายหากำไรเป็นสำคัญมาแต่เดิมที่โจทก์ต้องตั้งบริษัทย่อยขึ้นมาแล้วทำสัญญาโอนขายที่ดินและอาคารให้ก็เพราะโจทก์ประกอบการขาดทุนโดยตลอดตั้งแต่ปี 2526 จำเป็นจะต้องกระทำการดังกล่าวเพื่อทำให้มีกำไร แม้โจทก์จะตั้งราคาขายสูงกว่าราคาที่ซื้อมาเป็นจำนวนมาก เพื่อให้เห็นว่าโจทก์มีกำไรสามารถเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ได้ ก็เป็นไปตามปกติของการประกอบกิจการค้าและราคาที่ดินที่สูงขึ้นหาใช่มีลักษณะเป็นทางค้าหรือหากำไรจากการซื้อที่ดินมาแล้วขายไปไม่ จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์เป็นผู้ประกอบการค้าที่ดินและอาคารดังกล่าว โจทก์ไม่ต้องเสียภาษีการค้าตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภท 11 การประเมินของเจ้าพนักงานและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยในประเด็นนี้จึงไม่ชอบพิพากษาแก้เป็นว่า ให้เพิกถอนการประเมิน ตามหนังสือแจ้งภาษีการค้า ที่
ต.7 1037/4/102352 และที่ ต.7 1037/4/102354 ลงวันที่15 มิถุนายน 2536 และคำวินิจฉัยอุทธรณ์เลขที่ 216ค/2537/1 และเลขที่216ก/2537 /1 ลงวันที่ 1 กรกฎาคม 2537 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลภาษีอากรกลาง
