คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ ผู้ร้องขัดทรัพย์ร้องว่า เครื่องโรงสีที่โจทก์เจ้าหนี้ตามคำพิพากษานำยึดเป็นของผู้ร้อง จำเลยไม่มีกรรมสิทธิ์ ขอให้ถอนการยึดโจทก์ต่อสู้ว่า โรงสีที่นำยึดเป็นของจำเลย ขอให้ยกคำร้องขัดทรัพย์ศาลชั้นต้นเชื่อว่า ผู้ร้องกับจำเลยเป็นพ่อตาลูกเขยกัน ได้ร่วมกันลงทุนก่อสร้างโรงสีพิพาทขึ้นเป็นเจ้าของร่วมกัน โจทก์ย่อมนำยึดบังคับคดีได้ ผู้ร้องชอบที่จะขอรับส่วนของตนในชั้นขายทอดตลาดมีคำสั่งยกคำร้องขัดทรัพย์ผู้ร้องขัดทรัพย์อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องขัดทรัพย์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามพฤติการณ์และเหตุผลฟังได้ว่าจำเลยเป็นเจ้าของร่วมหรือเป็นหุ้นส่วนอยู่ในโรงสีพิพาทด้วย ดังจะเห็นได้ว่าในครั้งแรกที่ทำสัญญาเช่าซื้อเครื่องโรงสีก็ลงชื่อจำเลยเป็นคู่สัญญาโดยมีผู้ร้องทำสัญญาเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยด้วย เช่นนี้จะฟังว่าจำเลยกระทำในฐานะเป็นตัวแทนผู้ร้องอย่างไรได้ เมื่อฟังว่าเครื่องโรงสีรายพิพาทไม่ใช่ของผู้ร้องแต่ผู้เดียว ผู้ร้องก็ย่อมไม่มีสิทธิร้องขัดทรัพย์ได้ แม้ว่าโจทก์จะนำยึดว่าเป็นทรัพย์ของจำเลย ผู้ร้องคัดค้านว่าเป็นทรัพย์ของตน เมื่อทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยและผู้ร้องเป็นเจ้าของร่วมกัน ศาลก็ย่อมชี้ขาดเช่นนั้นได้ หาเป็นการเกินหรือนอกฟ้องไม่ ทั้งนี้ โดยอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(2) ฉะนั้นที่ศาลทั้งสองพิพากษายกคำร้องขัดทรัพย์จึงชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ยกฎีกาผู้ร้องขัดทรัพย์
