คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสี่กับพวกที่หลบหนีร่วมกันใช้อาวุธปืนเล็กกลรวม ๔ กระบอกยิงกราดคนที่นั่งชุมนุมดูโทรทัศน์หลายนัด โดยจำเลยกับพวกมีเจตนาฆ่าและโดยไตร่ตรองไว้ก่อน กระสุนปืนที่ยิงดังกล่าวเป็นเหตุให้มีผู้ถึงแก่ความตาย รับอันตรายสาหัสและได้รับอันตรายแก่กายหลายคน เจ้าพนักงานจับจำเลยที่ ๑ ได้พร้อมยานพาหนะที่ใช้ในการกระทำผิด และได้ยึดอาวุธปืน เอเค ๔๗ ( อาร์ก้า ) ๑ กระบอก แมกกาซีน ๑ อัน กระสุนปืนอาร์ก้า ๓๐ นัด เป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๒๘๙, ๘๓, ๘๖ พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๘ ทวิ, ๕๕, ๗๒, ๗๒ ทวิ, ๗๘ พระราชบัญญัติอาวุธปืน
เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน ( ฉบับที่ ๔ ) พ.ศ. ๒๕๑๐ มาตรา ๓ พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน ( ฉบับที่ ๕ ) พ.ศ.๒๕๑๗ มาตรา ๓ พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน ( ฉบับที่ ๗ ) พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๖, ๘, คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ( ฉบับที่ ๔๔ ) ข้อ ๓, ๖, ๗ ลงวันที่ ๒๑ ตุลาคม ๒๕๑๙ และริบของกลาง
จำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่าจำเลยที่ ๑ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙, ๘๖ ลงโทษจำคุกตลอดชีวิต คำให้การของจำเลยที่ ๑ ในชั้นสอบสวนและคำเบิกความต่อศาลเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้หนึ่งในสามตามมาตรา ๗๘, ๕๑ คงจำคุก ๓๓ ปี ๔ เดือน รถยนต์ ปลอกกระสุนปืนอาร์ก้า ๑๓ ปลอก หัวกระสุนปืนอาร์ก้า ๓ หัวของกลางให้ริบ ส่วนอาวุธปืนเอเค ๔๗ ( อาร์ก้า ) ๑ กระบอก แมกกาซีน ๑ อัน กระสุนปืนอาร์ก้า ๓๐ นัดที่ยึดจากค่ายอาสาสมัครป้องกันหมู่บ้านอำเภอเลิงนกทา เป็นของทางราชการเป็นทรัพย์สินของแผ่นดิน ไม่ริบยกฟ้องจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ และที่ ๔ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ ๑ ด้วย คืนรถยนต์ของกลางให้จำเลยที่ ๑ นอกจากที่แก้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ในปัญหาว่าจำเลยที่ ๑ กระทำความผิดดังศาลชั้นต้นวินิจฉัยหรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเมื่อพิจารณาถึงการกระทำของจำเลยที่ ๑ ที่ถอดหลังคารถแล้วขับรถพาคนร้ายไปจอดรถที่ถนนหน้าร้านสุพรรณศิริ ติดเครื่องยนต์รออยู่ให้คนร้ายลงจากรถไปใช้อาวุธปืนยิงเร็วยิงนายบุญเรืองหรือเที่ยงกับพวกประมาณ ๕๐ คน ที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่แล้วคนร้ายกลับมาขึ้นรถ จำเลยที่ ๑ ขับรถพาคนร้ายหลบหนีไป เห็นว่าการที่จำเลยที่ ๑ ถอดหลังคารถก็เพื่อความคล่องตัวในการที่จะนำรถไปใช้ในการกระทำความผิดและใช้รถนั้นหลบหนี เชื่อว่าจำเลยที่ ๑ รู้มาแต่แรกว่าคนร้ายให้ตนขับรถพาคนร้ายไปเพื่อฆ่าผู้อื่นและที่จำเลยที่ ๑ ขับรถพาคนร้ายไปยังที่เกิดเหตุ จอดรถติดเครื่องยนต์รออยู่ คนร้ายลงจากรถไปยิงผู้อื่นที่อยู่ใกล้เคียงกับที่จอดรถนั้นแล้วกลับมาขึ้นรถ
จำเลยที่ ๑ ก็ขับรถพาคนร้ายหลบหนีไปนั้นเป็นการแบ่งหน้าที่กันทำความผิดที่ร่วมกันไปฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน มิใช่เป็นเพียงผู้สนับสนุนในการกระทำความผิดดังศาลชั้นต้นวินิจฉัย แต่โจทก์มิได้อุทธรณ์ฎีกาขอให้เพิ่มโทษจำเลยที่ ๑ จึงไม่อาจเพิ่มโทษจำเลยที่ ๑ ให้หนักไปกว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นได้ แต่เห็นสมควรปรับบทลงโทษจำเลยที่ ๑ เสียให้ถูกต้อง
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ ๑ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ (๔), ๘๓ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
