เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้มีปัญหามาสู่ศาลฎีกาว่ายุ้งข้าวที่โจทก์เก็บข้าวเปลือกซึ่งเก็บได้จากค่าเช่าบ้างปลูกเองบ้างปีละ 300-400 เกวียนที่เหลือจากบริโภคก็ขายไปทุกปี เช่นนี้จะถือว่ายุ้งข้าวนี้ใช้เป็นที่ไว้สินค้าหรือไม่ ซึ่งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ วินิจฉ้ยต้องกันว่ายุ้งข้าวนั้นเป็นไว้สินค้า ซึ่งไม่ได้รับการยกเว้นจากการเสียภาษีโรงเรือน พิพากษายกฟ้องโจทก์ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำว่าสินค้านั้นคือทรัพย์ของผู้ประกอบกิจการค้าเป็นปกติธุระในอาชีพนั้น ๆ คือซื้อมาแล้วขายไป หาใช่ว่ามีสิ่งของแล้วขายไปจะเรียกว่าทำการค้า สินค้าหรือใช้สถานที่นั้นเป็นที่ไว้สินค้าได้ไม่ ฉะนั้นการที่โจทก์มียุ้งเก็บข้าวเปลือกค่าเช่าบ้าง ปลูกขึ้นเองบ้างแล้วขายไป ไม่เรียกว่ายุ้งข้าวนั้นเป็นที่ไว้สินค้า จึงได้รับความยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีตามมาตรา 3 แห่งพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดินที่แก้ไขเพิ่มเติมพ.ศ. 2475จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้จำเลยคืนเงินค่าภาษีซึ่งเรียกเก็บไป 55 บาทแก่โจทก์
