คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ร่วมกันโฆษณาสรรพคุณของอาหารนมผงดูมิลค์อันเป็นเท็จและเกินความจริง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมคุณภาพอาหาร พ.ศ. 2507 มาตรา 18, 32 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 ศาลชั้นต้นสั่งไม่ประทับฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจกท์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มาตรา 9 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499 ที่บัญญัติว่า "ห้ามมิให้ผู้ว่าคดีฟ้องคดีเมื่อพ้นกำหนดเวลาตามมาตรา 7 เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการ" นั้น หมายความถึงกรณีที่มีการจับและควบคุมผู้ต้องหาแล้วอันจะต้องดำเนินการสอบสวนและฟ้องผู้ต้องหาภายในระยะเวลาที่กำหนดไว้ในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจาณาความอาญาในศาลแขวง
พ.ศ. 2499 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2503มาตรา 4 กล่าวคือ เมื่อมีการจับและควบคุมตัวผู้ต้องหาแล้ว พนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบต้องส่งตัวผู้ต้องหาพร้อมด้วยสำเนาการสอบสวนไปยังผู้ว่าคดี เพื่อให้รู้ว่าคดียื่นฟ้องต่อศาลแขวงให้ทันภายในกำหนดเวลา 72 ชั่วโมง นับแต่เวลาที่ผู้ต้องหาถูกจับ เมื่อไม่มีการจับและควบคุมตัวผู้ต้องหาดังเช่นคดีนี้ จุดเริ่มต้นที่จะนับเวลา 72 ชั่วโมงนับแต่เวลาที่ผู้ต้องหาถูกจับย่อมไม่มี และไม่จำต้องขอผัดฟ้องต่อไป กรณีจึงไม่อยู่ในบังคับแห่งมาตรา 9
โจทก์ฟ้องผู้ต้องหาได้โดยไม่ต้องได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นประทับฟ้องไว้พิจารณาต่อไป
