คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยอุดปากผู้เสียหายขึ้นคร่อมแก้ผ้าผู้เสียหายและจำเลย และจะเอาของลับจำเลยใส่ของลับผู้เสียหาย หากผู้เสียหายผลักไสไล่ยอม และมีผู้มาพบเข้าจำเลยจึงหนีไปโจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษ ศาลขั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีผิดตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๔๖ แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๓๔ มาตรา ๔ ให้จำคุกจำเลย ๔ เดือน แต่รอการลงอาญาไว้ตามมาตรา ๔๑-๔๒
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ศาลชั้นต้นว่าจำเลยมีผิดตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๔๓-๖๐ และ ๒๔๖ ให้จำคุก ๘ เดือน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้ศาลอุทธรณ์แก้ศาลชั้นต้นทั้งฐานความผิดและกำหนดโทษเป้นการแก้ไขมาก
จำเลยฎีกาได้แต่เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ดั่งกล่าวข้างต้นแล้ว รูปคดีก็เป็นพยายามข่มขืนกระทำแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
