คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาคดีถึงที่สุดว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๕๕,๗๘ ฐานมีกระสุนปืนที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงครามโดยไม่รับอนุญาต จำคุก ๒ ปี หลังจากคดีถึงที่สุดแล้ว จำเลยยื่นคำร้องว่า ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ นั้น บัดนี้ ได้มีพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๑๘ มาตรา ๓ บัญญัติในภายหลังที่ศาลมีคำพิพากษาดังกล่าวแล้วว่า การกระทำของจำเลยเกี่ยวกับกระสุนปืนไม่เป็นความผิด จำเลยจึงไม่ต้องรับโทษอีกต่อไป ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒ วรรค ๒ ขอให้ปล่อยตัวจำเลย ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้อง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาว่าพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๑๘ ได้บัญญัติว่า การกระทำของจำเลยที่มีเครื่องกระสุนปืนที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงครามโดยไม่รับอนุญาตไม่เป็นความผิดต่อไปหรือไม่ ได้พิจารณาแล้ว ตามพระราชบัญญัติดังกล่าว มาตรา ๕ บัญญัติว่า ผู้ใดมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน สำหรับใช้เฉพาะแต่ในทางสงครามตามทีกำหนดไว้ในกฎกระทรวง ถ้าได้นำอาวุธปืน ฯ มามอบให้นายทะเบียนท้องที่ภายในเก้าสิบวัน นับแต่วันที่พระราชบัญญัติดังกล่าวใช้บังคับ ผู้นั้นไม่ต้องรับโทษให้แก่ผู้ที่มีอาวุธปืนฯ สำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงครามและได้นำอาวุธปืนฯ เครื่องกระสุนปืน
ฯ ดังกล่าวไปมอบให้มอบทะเบียนท้องที่ภายในเก้าสิบวัน นับแต่วันที่พระราชบัญญัติดังกล่าวใช้บังคับ พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ดังกล่าวหาได้บัญญัติว่าการมีเครื่องกระสุนปืนที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงเครามไม่เป็นความผิดไม่ เช่นนี้จำเลยซึ่งถูกศาลพิพากษาถึงที่สุดแล้วว่ามีความผิดฐานมีเครื่องกระสุนปืนที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงคราม จะอ้างว่าจำเลยไม่เคยค้องคำพิพากษาว่าได้กระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒ วรรค ๒ และขอให้ศาลมีคำสั่งปล่อยตัวจำเลยไปดังฎีกาของจำเลยไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
