คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ชอบขอให้จำเลยชดใช้ค่าชดเชยเงินสะสม เงินสมทบ สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าค่าเสียหายรวมเป็นเงิน ๕๕๔,๒๕๕ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยแก่โจทก์
จำเลยให้การปฏิเสธหลายประการ และว่าโจทก์ได้ปล่อยสินเชื่อไปโดยประมาทเลินเล่อหรือปราศจากอำนาจหรือนอกเหนืออำนาจ เป็นเหตุให้จำเลยเสียหาย ซึ่งโจทก์จะต้องรับผิดชอบต่อจำเลย จำเลยจึงยึดหน่วงค่าชดเชย เงินสะสม เงินสมทบ รวมทั้งสิ้น ๒๐๑,๔๐๕ บาทไว้ก่อน เพื่อรอผลการสอบสวนและตรวจสอบของคณะกรรมการของจำเลยว่าโจทก์จะต้องรับผิดต่อจำเลยเท่าใดแล้วนำมาหักกลบลบหนี้กัน ขณะนี้การตรวจสอบยังไม่เสร็จ จำเลยจึงไม่สามารถจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวแก่โจทก์ จำเลยไม่ต้องจ่ายเงินต่าง ๆ ตามที่โจทก์ฟ้อง จึงไม่ต้องเสียดอกเบี้ยแก่โจทก์ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย ๘๔,๓๐๐ บาท เงินสะสม๕๘,๕๕๒.๕๐ บาทแก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีโดยดอกเบี้ยของค่าชดเชยให้จำเลยเสียตั้งแต่วันเลิกจ้าง ส่วนดอกเบี้ยของเงินสะสมให้จำเลยเสียตั้งแต่วันที่ ๘พฤศจิกายน ๒๕๒๗ ไปจนกว่าจะชำระเสร็จ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก โจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยในปัญหาอื่นแล้ว วินิจฉัยปัญหาเรื่องสิทธิยึดหน่วงว่า
ที่จำเลยอุทธรณ์ว่าการที่โจทก์ปล่อยสินเชื่อเกินอำนาจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยย่อมยึดหน่วงเงินสะสมของโจทก์จำนวน ๕๘,๕๕๒.๕๐ บาทไว้หักกลบลบหนี้ได้นั้น เห็นว่า เงินสะสมที่โจทก์มีสิทธิได้รับกับค่าเสียหายของจำเลยที่อ้างไม่เกี่ยวข้องกัน เงินสะสมดังกล่าวจึงมิใช่ทรัพย์สินของโจทก์ที่จำเลยครองอยู่โดยมีหนี้อันเป็นคุณประโยชน์แก่จำเลยเกี่ยวด้วยทรัพย์สินนั้น จำเลยหามีสิทธิยึดหน่วงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๒๔๑ ไม่ จำเลยต้องจ่ายเงินสะสมแก่โจทก์
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่ต้องเสียดอกเบี้ยในค่าชดเชยและเงินสะสมแก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง
