คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าเดือน 3 พ.ศ. 2490 จำเลยทั้ง 2 กู้เงินโจทก์ไป 2,230 บาท มอบโฉนดให้ยึดไว้เป็นประกัน ต่อมาโจทก์ถูกคนร้ายปล้นเอาสัญญากู้และโฉนดไป จำเลยที่ 2 ขอใบแทนโฉนดมามอบให้ โจทก์ขอให้ทำสัญญากู้ใหม่ จำเลยกู้เงินเพิ่มอีก 1,000 บาท เป็นเงิน 3,220 บาท แต่นางสำริดไม่เข้าชื่อเป็นผู้กู้ด้วยนายแปลกจำเลยรับว่า ได้กู้ไปตามสัญญาท้ายฟ้องจริงนางสำริดให้การว่า ไม่เคยกู้เงินโจทก์เลย ได้ฝากโฉนดกับโจทก์ไว้ฐานญาติ และตามฟ้องว่าได้แปลงหนี้ใหม่ศาลชั้นต้นเห็นว่า สัญญากู้เงินฉบับเก่า เงิน 2,230 บาท ไม่ได้ปิดอากรแสตมป์เป็นพยานหลักฐานไม่ได้ เท่ากับไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือ พิพากษาให้นายแปลกใช้ต้นเงิน 3,230 บาท และดอกเบี้ยร้อยละ 15 แต่วันทำสัญญาครั้งหลัง ยกฟ้องเฉพาะนางสำริดศาลอุทธรณ์เห็นว่า สัญญากู้นั้นสูญหาย กรณีไม่เข้าประมวลรัษฎากร มาตรา 118 ศาลรับฟังพยานบุคคลได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94 วรรคท้าย และมาตรา 92(2) ไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ให้จำเลยทั้ง 2 รับผิดร่วมในต้นเงิน 2,230 บาทและดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่ง และให้นายแปลกใช้ต้นเงิน 1,000 บาท ดอกเบี้ยไม่บังคับโดยโจทก์ทำนาต่างดอกเบี้ยนางสำริดฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องโดยอาศัยสัญญาฉบับหลัง ไม่ได้อ้างสัญญาฉบับแรกมาฟ้อง เป็นแต่เพียงกล่าวถึงมูลหนี้เดิม นางสำริดจำเลยไม่ต้องรับผิดพิพากษาแก้ ให้บังคับคดีตามศาลชั้นต้น
