คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดเมื่อวันที่ 20 มกราคม 2529 จำเลยที่ 1 ได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินเพื่อชำระหนี้โจทก์จำนวน 5,300,000 บาท ตกลงให้ดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 17 ต่อปี กำหนดชำระเงินคืนภายในวันที่31 มกราคม 2529 โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้รับอาวัล เมื่อครบกำหนดใช้เงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินจำเลยทั้งสองไม่ชำระเงินให้โจทก์ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยจำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยทั้งสองได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้แก่โจทก์จำนวน 5,300,000 บาท แต่เงินจำนวน 5,300,000 บาทนี้จำเลยทั้งสองยังไม่ได้รับจากโจทก์ จำเลยทั้งสองจึงไม่มีหนี้ที่จะต้องชำระให้แก่โจทก์
ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 5,300,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 17 ต่อปีนับแต่วันที่ 31 มกราคม 2529 ถึงวันที่ 4 มีนาคม 2529 และดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปีของต้นเงิน 5,300,000 บาท นับแต่วันที่5 มีนาคม 2529 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่ดอกเบี้ยคิดถึงวันฟ้องมิให้เกิน 2,390,774.78 บาทจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหามีว่า โจทก์จะขอแก้ไขคำฟ้องได้หรือไม่จำเลยทั้งสองฎีกาว่า โจทก์จะต้องยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องภายในอายุความที่กฎหมายกำหนด
โจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2532 นับจากตั๋วสัญญาใช้เงินถึงกำหนดชำระถึงวันยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องเป็นเวลา 3 ปี 23 วัน ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1001โจทก์ไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องได้ เห็นว่า การแก้ไขคำฟ้องนั้นประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 180 บัญญัติไว้ว่า"การแก้ไขคำฟ้องหรือคำให้การที่คู่ความเสนอต่อศาลไว้แล้ว ให้ทำเป็นคำร้องยื่นต่อศาลก่อนวันชี้สองสถานไม่น้อยกว่ายี่สิบเอ็ดวันหรือก่อนวันสืบพยานแล้วแต่กรณี" เห็นว่า คดีนี้ไม่มีการชี้สองสถานอีกทั้งเมื่อโจทก์ยื่นฟ้องคดีแล้วอายุความย่อมสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 173 เดิม ดังนั้น โจทก์ย่อมมีสิทธิยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องดังกล่าวได้ คดีหาได้ขาดอายุความดังที่จำเลยทั้งสองเข้าใจไม่พิพากษายืน
