คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายบทหลายกระทงกล่าวคือ มีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายหนัก 740 กรัม และจำเลยลักลอบนำเฮโรอีนจำนวนดังกล่าวออกนอกราชอาณาจักร แต่กระทำไม่สำเร็จเนื่องจากเจ้าพนักงานประจำด่านศุลกากรตรวจพบจับได้เสียก่อน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2465 ฯลฯ
จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษเฮโรอีนไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย ตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2465 มาตรา 20 ทวิ วรรคสาม พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2504 มาตรา 6 และพยายามนำยาเสพติดให้โทษเฮโรอีนออกนอกราชอาณาจักร ตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2465 มาตรา 20 วรรคสาม พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2504 มาตรา 5 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 ให้ลงโทษฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองและเพื่อจำหน่ายอันเป็นบทหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 16 ปี จำเลยรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงจำคุก 8 ปี ริบของกลางโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า
เจ้าพนักงานประจำด่านศุลกากรท่าอากาศยานกรุงเทพตรวจกระเป๋าเสื้อผ้าจำเลยขณะที่จำเลยจะโดยสารเครื่องบินจากท่าอากาศยานกรุงเทพไปประเทศฮ่องกง พบเฮโรอีนจำนวน 740 กรัม บรรจุถุงพลาสติกรวมอยู่กับเสื้อผ้า เจ้าพนักงานจับจำเลยมาดำเนินคดีและยึดเฮโรอีนเป็นของกลาง คดีมีปัญหาว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานมีเฮโรอีนไว้เพื่อจำหน่ายกรรมหนึ่งและพยายามนำเฮโรอีนออกนอกราชอาณาจักรอีกกรรมหนึ่งดังข้อฎีกาของโจทก์หรือไม่ วินิจฉัยว่า แม้จำเลยจะมีเฮโรอีน ของกลางไว้เพื่อจำหน่าย แต่จำเลยกระทำการอันเดียวมีเจตนาประสงค์ต่อผลประการเดียวที่จะนำเฮโรอีนของกลางออกนอกราชอาณาจักรจึงเป็นการกระทำกรรมเดียว เป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ถือเป็นความผิดต่อพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ
พ.ศ. 2465 มาตรา 20 ทวิ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2504 มาตรา 6 บทหนึ่ง คงเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2465 มาตรา 20 วรรคสาม พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2504 มาตรา 5 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 อีกบทหนึ่ง ศาลล่างทั้งสองใช้กฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษจำเลยซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้ขณะกระทำความผิดและเป็นคุณแก่จำเลยชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
