คำฟ้องและคำให้การ
ฎีกาของหม่อมเจ้าทองต่อคัดค้านคำปฤกษากรรมการศาลรับสั่ง ศาลรับสั่งได้วินิจฉัยคดีระหว่าง ม. แล ช. ว่าที่ดินแลตึกรายพิภาษเปนสินสมรสในระหว่าง ม. แล ช. ให้แบ่งเปน ๓ ส่วน ได้แก่ ช. ๒ ส่วน ม.๑ ส่วน แลได้พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้บังคับคดีไปตามคำปฤกษานี้ ต. จึงถวายฎีกาว่าที่ดินแลตึกเปนของ ต. ค่ำปฤกษาของกรรมการศาลรับสั่งไม่มัด ต. เพราะ ต. มิได้เปนคู่ความด้วย ขอพระราชทานให้ที่เปนสิทธิแก่ ต.
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ดินรายพิภาษนี้มีโฉนดแผนที่ ลงพระนาม ต. เปนเจ้าของก่อนคดีที่ฟ้องร้องกัน ต. มิได้เปนคู่ความในคดีก่อน ตามกฎหมายคำปฤกษาของกรรมการศาลจะมัด ต.ผู้นอกคดีไม่ได้ตามฎีกาที่ ๑๐๑/๑๑๗ ส่วนที่รายพิภาษ ส. บิดาได้ประทานแก่ ต. แต่หาได้มีหลักฐานเปนลายลักษณอักษรซึ่งชอบด้วยกฎหมายไม่ หรือจะว่าได้มอบแก่ ช. เปนผู้รักษาไว้ให้แก่ ต. ก็ดี การมอบรักษานี้ก็ไม่มีหนังสือจะถือว่าเปนการตั้งผู้รักษาอันชอบด้วยกฎหมายไม่ได้ แต่ ช. ซึ่งเปนผู้รักษาทรัพย์ไว้ให้แก่ ต. ได้จัดการโอนที่รายนี้ให้ ต. ถูกต้องตามกฎหมายตามพระประสงค์ของ ส. กล่าวคือ ได้โอนโฉนดให้เปนพระนามของ ต. เปนเจ้าของกรรมสิทธิโดยสุจริตได้มีการสมยอมแก่กัน แม้วิธีการในชั้นต้น ส. จะไม่ได้ทำให้ถูกต้องก็ดี แต่ต่อมา ช. ได้โอนให้ ต.โดยสุจริตเช่นนี้ ต.ต้องเปนเจ้าของกรรมสิทธิตามกฎหมาย จึงเห็นว่าที่รายนี้ควรเปนกรรมสิทธิของต. ซึ่งมีพระนามเปนเจ้าของในโฉนดนั้น
