คำฟ้องและคำให้การ
ปรากฏว่าจำเลยทำร้าย น.มีบาดเจ็บ เมื่อ น.ถูกทำร้ายแล้วต้องรักษาบาดแผลนั้นเป็นเวลาเกินกว่า ๒๐ วัน ยังยกแขนประกอบการงานไม่ได้ตามปกติดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่า จำเลยมีผิดตาม ม.๒๕๖ ข้อ ๘ ให้จำคุกไว้ ๒ ปี ศาลอุทธรณ์ตัดสินแก้ว่า บาดแผลที่ น. ถูกทำร้ายไม่เข้าในลักษณที่เรียกว่าสาหัส จำเลยมีผิดเพียงตาม ม.๒๕๔ จึงให้จำคุกไว้ ๑ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า บาดแผลของ น. เข้าในลักษณสาหัสตาม ม.๒๕๖ ข้อ ๘ จึงตัดสินให้ลงโทษจำเลยยื่นศาลเดิม