คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้กู้จำเลยที่ 2 ในฐานะผู้ค้ำประกัน ให้ร่วมกันรับผิดใช้ต้นเงินพร้อมดอกเบี้ยทบต้นที่ค้างชำระกับดอกเบี้ยทบต้นต่อไปจนกว่าชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ต่อสู้ว่า ถูกหลอกลวงให้ลงชื่อในสัญญากู้และไม่ได้รับเงิน ทั้งโจทก์เรียกดอกเบี้ยทบต้นโดยฝ่าฝืนกฎหมายและไม่ใช่ประเพณีการค้า เป็นเรื่องกู้เงินธรรมดา สัญญากู้เป็นโมฆะจำเลยที่ 2 ต่อสู้ว่า สัญญากู้เป็นโมฆะ สัญญาค้ำประกันจึงไม่ผูกพันจำเลยศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 133,588.85บาทแก่โจทก์ และให้เสียดอกเบี้ยทบต้นในต้นเงินดังกล่าว นับแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2503 ตลอดไปจนกว่าชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ผู้เดียวอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ผู้เดียวฎีกา
ดอกเบี้ยทบต้นเป็นรายเดือนในอัตราร้อยละ8 ต่อปี เป็นโมฆะศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ธนาคารโจทก์เป็นธนาคารพาณิชย์ประกอบธุรกิจในการให้กู้ยืมเงินด้วย และมีประเพณีการค้าในการให้กู้เงินด้วยการคิดดอกเบี้ยเป็นรายเดือนเป็นปกติเสมอมา รูปคดีเข้าอยู่ในบทบัญญัติของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 655 วรรคสอง ซึ่งเป็นข้อยกเว้นของวรรคต้น สัญญากู้ที่จำเลยที่ 1 ทำไว้กับธนาคารโจทก์ยอมให้คิดดอกเบี้ยทบต้นเมื่อผิดนัดเป็นรายเดือนจึงสมบูรณ์ใช้ได้ หาเป็นโมฆะไม่ จำเลยต้องชำระเงินดอกเบี้ยทบต้นเป็นรายเดือนให้โจทก์
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
