คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒๗ ม.ค. ๒๔๙๕ จำเลยทำสัญญาเช่าบ้านเลขที่ ๑๑๘ ถนนสาธรเหนือ ของ นายอำพล คูสกุล ต่อมาวันที่ ๒๗ ก.ย. ๒๔๙๗ นายอำพล คูสกล ได้ขายบ้านหลังนี้ให้แก่โจทก์ วันที่ ๑๒ พ.ย. ๒๔๙๗ สำนักงานทนายความสมนึกและสุธีโดยรับมอบหมาย จากโจทก์ได้แจ้งการโอนขายกรรมสิทธิ์บ้าน หลังนี้ให้จำเลยทราบและให้จำเลยชำระค่าเช่า ที่ค้างอยู่ ๒ เดือน ภายใน ๗ วัน จำเลยไม่ปฏิบัติตามคำบอกกล่าว โจทก์จึงบอกเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยและ ให้จำเลยคืนบ้าน จำเลยมิได้ปฏิบัติ จึงมาฟ้อง
จำเลยให้การซึ่งเป็นประเด็นขึ้นมาสู่ศาลฎีกาว่า จำเลยมิได้ค้างค่าเช่า จำเลยไม่รู้ว่าจะชำระแก่ใครที่ไหน ทั้งฝ่ายผู้ซื้อก็ไม่ยอมให้เช่าต่อและไม่รับค่าเช่า
ระหว่างพิจารณา นางกล่ำ ถึงแก่กรรม นางกุหลาบ ขอรับมรดกความแทน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วอนุญาต ถึงวันนัดสืบพยานจำเลยซึ่งมีหน้าที่นำสืบก่อน โจทก์ขาดนัดไม่มาศาล จำเลยขอให้ศาลสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา และจำเลยขอสืบพยานต่อไป ศาลสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา และให้ดำเนินการสืบพยานต่อไป เมื่อได้สืบพยานจำเลย ๔ คนแล้ว จำเลยแถลงว่าไม่ติดใจสืบพยานอีก และโดยที่โจทก์ขาดนัดพิจารณา คดีจึงเป็นอันเสร็จสำนวน
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ในส่วนที่โจทก์ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยไม่ได้ชำระค่าเช่าติดกัน ๒ เดือน นั้นเป็นการผิดนัดชำระค่าเช่า ๒ ครั้งติดกัน โดยจำเลยแก้ตัวว่าที่จำเลยไม่ชำระค่าเช่า ๒ เดือนนั้นเพราะไม่รู้จะชำระแก่ใคร โดยยังไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของบ้านกันแน่
ศาลฎีกาเห็นว่าข้อนี้ไม่เป็นข้อแก้ตัว เพราะจำเลยมีหน้าที่จะต้องชำระค่าเช่าแก่เจ้าของ ก็จำต้องปฏิบัติการเพื่อชำระค่าเช่า เช่น ชำระแก่สำนักงานสมนึกและสุธีอันเป็นสำนักงานทนายความที่โจทก์มอบหมายให้จัดการเรื่องนี้ก็ได้ แต่จำเลยมิได้ติดต่อจริงจังอย่างไร จึงไม่เป็นข้อแก้ตัวที่จะรับฟังได้ โจทก์ สิทธิขับไล่จำเลยได้ตามข้อยกเว้นที่ให้ไว้ใน มาตรา ๑๖ (๑) แห่ง พ.ร.บ. ควบคุมค่าเช่า ในภาวะคับขัน พ.ศ. ๒๔๘๙
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปใน ๓๐ วัน นอกจากแก้นี้คงยืน.
