เนื้อความคำพิพากษา
คดีเดิม ศาลพิพากษาให้จำเลยซึ่งเป็นสามีผู้ร้องใช้หนี้เงินกู้จำเลยไม่ใช้โจทก์นำยึดที่นาเพื่อขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้ผู้ร้องร้องขัดทรัพย์ว่า ที่นาที่ยึดเป็นสินเดิมของผู้ร้อง หนี้รายนี้ไม่ใช่หนี้ร่วม โจทก์ไม่มีสิทธิยึดโจทก์ให้การว่า ทรัพย์ที่ยึดเป็นของจำเลยและเป็นหนี้ร่วมวันชี้สองสถาน คู่ความรับกันว่าผู้ร้องกับจำเลยเป็นสามีภรรยากันโดยชอบด้วยกฎหมาย ศาลชั้นต้นงดสืบพยานวินิจฉัยว่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1462 สินเดิมก็คือสินบริคณห์นั่นเอง ผู้ร้องซึ่งเป็นภรรยาจึงร้องขัดทรัพย์ไม่ได้ ชอบที่จะขอกันส่วนของตน นัยฎีกาที่ 928/2503 พิพากษาให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า
รูปคดีนี้ไม่ตรงกับคดีตามฎีกาที่ 928/2503 เพราะตามฎีกาดังกล่าวผู้ร้องกล่าวรวม ๆ ว่า เป็นสินบริคณห์หาได้อ้างว่าเป็นสินเดิมเช่นคดีนี้ไม่ จึงอาจเป็นสินสมรสซึ่งจำเลยมีส่วนเป็นเจ้าของร่วมด้วย ผู้ร้องจึงขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดไม่ได้ผิดกับคดีนี้ เพราะโจทก์อ้างว่าเป็นทรัพย์ของจำเลย และเป็นหนี้ร่วมผู้ร้องอ้างว่าเป็นสินเดิมของผู้ร้องและมิใช่หนี้ร่วม มีฎีกาที่1250/2493 วินิจฉัยว่าหนี้สินซึ่งจำเลยผู้เป็นสามีได้ก่อขึ้นในระหว่างจำเลยกับผู้ร้องเป็นสามีภรรยากันเมื่อใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 แล้ว ภรรยาไม่ต้องรับผิดร่วมด้วย เว้นแต่จะเป็นหนี้ร่วม เรื่องนี้คู่ความยังโต้เถียงกันอยู่ว่า ที่ดินที่ยึดเป็นสินเดิมของฝ่ายใด และหนี้รายนี้เป็นหนี้ร่วมหรือไม่ซึ่งต้องฟังข้อเท็จจริงต่อไป จะวินิจฉัยชี้ขาดยังไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำพิพากษาศาลล่าง ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่
