คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยขนย้ายข้าวสารออกนอกเขตโดยทางทะเล ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.สำรวจและห้ามกักกันข้าว ๒๔๘๙ มาตรา ๑๐,๑๓ และ พ.ร.บ.สำรวจและห้ามกักกันข้าว (ฉะบับที่ ๒) ๒๔๘๙ มาตรา ๕,๖
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า อำเภอกาญจนดิษฐ์ และอำเภอเกาะสมุยเป็นเขตห้ามขนย้ายข้าวเขตเดียวกัน จึงพิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า แม้อำเภอเกาะสมุยกับอำเภอกาญจนดิษฐ์ เป็นอำเภอในจังหวัดสุราษฎร์ธานีด้วยกัน เป็นเขตห้ามขนย้ายข้าวเขตเดียวกันก็ดี แต่ประกาศคณะกรรมการสำรวจและห้ามกักกันข้าวฉะบับที่ ๓๖ พ.ศ.๒๔๙๐ และฉะบับที่ ๕๑ พ.ศ.๒๔๙๓ ได้กำหนดเขตจังหวัดที่มีอาณาเขตติดต่อกับต่างประเทศและทะเลว่า ถ้าด้านที่ติดต่อกับต่างประเทศหรือทะเลนั้น ในตอนใดเป็นทางน้ำหรือทะเลให้ถือว่า เขตห้ามขนย้ายข้าว มีกำหนดเพียงชายตลิ่ง หรือ ชายฝั่งเท่านั้น ฉะนั้นการขนย้ายข้าวจากอำเภอกาญจนดิษฐ์ ซึ่งอยู่บนพื้นแผ่นดินใหญ่ ไปยังเกาะสมุยโดยทางทะเลก็ต้องถือว่าเป็นการขนย้ายข้าวออกนอกเขต แม้ทางการปกครองจะเป็นภายในเขตเดียวกัน ก็ดี เมื่อจำเลยย้ายข้าวรายนี้ไปโดยไม่ขออนุญาต จำเลยก็ต้องมีผิด ส่วนนายแปลก คดียังฟังไม่ได้ว่าสมคบในการกระทำผิดรายนี้ด้วย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้ว่านายสมนึกนายเชยผิดตาม พ.ร.บ.สำรวจและห้ามกักกันข้าว ๒๔๘๙ มาตรา ๑๐ และฉะบับที่ ๒ พ.ศ.๒๔๘๙ มาตรา ๖ ให้จำคุกคนละ ๑๐ ปี ลดฐานรับสารภาพตามมาตรา ๕๙ ก.ม.ลักษณะอาญาคนละ กึ่ง คงจำคุกคนละ ๕ ปี ให้ปล่อยนายแปลกจำเลยไป ฯลฯ
