คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตาย ผู้คัดค้านที่ ๑ และที่ ๒ ยื่นคำร้องคัดค้านเป็นใจความอย่างเดียวกันว่า ผู้ร้องมีพฤติการณ์ที่ถือได้ว่ามีเจตนาจะเบียดบังและยักย้ายทรัพย์มรดก ขอให้ยกคำร้อง และมีคำสั่งตั้งผู้คัดค้านทั้งสองเป็นผู้จัดการมรดก ระหว่างการไต่สวนคำร้อง ผู้คัดค้านที่ ๑ ขอถอนคำร้องศาลอนุญาต คงมีผู้คัดค้านที่ ๒ ร้องคัดค้านแต่ผู้เดียว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ว มีคำสั่งตั้งผู้ร้องและผู้คัดค้านร่วมกันเป็นผู้จัดการมรดก
ผู้ร้องอุทธรณ์ขอให้ตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกแต่ผู้เดียว
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๗๒๖ บัญญัติว่า "ถ้าผู้จัดการมรดกมีหลายคนการทำการตามหน้าที่ของผู้จัดการมรดกนั้นต้องถือเอาเสียงข้างมาก เว้นแต่จะมีข้อกำหนดพินัยกรรมเป็นอย่างอื่นถ้าเสียงเท่ากัน เมื่อผู้มีส่วนได้เสียร้องขอก็ให้ศาลเป็นผู้ชี้ขาด" ดังนั้นในกรณีของกองมรดกผู้ตายมีแต่ผู้ร้องและผู้คัดค้านเพียงสองคนเท่านั้นที่ขอเป็นผู้จัดการมรดก ทั้งมีพฤติการณ์ตามที่ผู้ร้องและผู้คัดค้านนำสืบปรากฏว่าเป็นปฏิปักษ์ต่อกันการจัดการมรดกคงจะไม่อาจถือเอาเสียงข้างมากได้ หากให้ผู้ร้องและผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดกร่วมกัน อาจจะไม่เป็นผลดีแก่กองมรดกและแก่ทายาทของผู้ตาย โดยเหตุนี้ศาลฎีกาจึงเห็นว่าผู้ร้องหรือผู้คัดค้านคนใดคนหนึ่งเท่านั้นที่สมควรจะเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตาย และผู้ร้องมีความเหมาะสมที่จะเป็นผู้จัดการมรดกมากกว่าผู้คัดค้าน
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตายแต่ผู้เดียว
