คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันสั่งจ่ายเช็คจำนวน3 ฉบับ เพื่อชำระหนี้ค่าเสาเข็มแก่โจทก์ อันเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมาย เมื่อเช็คถึงกำหนดชำระ โจทก์นำไปเข้าบัญชีของโจทก์เพื่อเรียกเก็บเงินแต่ธนาคารตามเช็คปฏิเสธการจ่ายเงินเช็คฉบับที่ 1 เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม 2539 เช็คฉบับที่ 2 และที่ 3วันที่ 2 กันยายน 2539 โดยให้เหตุผลว่า โปรดติดต่อผู้สั่งจ่ายขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คพ.ศ. 2534 มาตรา 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้องจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค
พ.ศ. 2534 มาตรา 4ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ปรับจำเลยที่ 1 กระทงละ 30,000 บาท รวมปรับจำเลยที่ 1 เป็นเงิน 90,000 บาท จำคุกจำเลยที่ 2 กระทงละ 6 เดือน รวมจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 18 เดือน หากจำเลยที่ 1 ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาวินิจฉัยข้อกฎหมายตามฎีกาจำเลยทั้งสองว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายหรือไม่ ข้อเท็จจริงได้ความว่าเมื่อโจทก์ได้รับเช็คพิพาททั้งสามฉบับแล้วนำเช็คดังกล่าวไปเข้าบัญชีเลขที่ 3764-7 เพื่อเรียกเก็บเงิน ในบัญชีดังกล่าวมีชื่อบัญชีตรงกับชื่อโจทก์
อีกทั้งชื่อเจ้าของบัญชีและเงื่อนไขการส่งจ่ายเงินจากบัญชีก็ตรงกับชื่อกรรมการโจทก์และเป็นผู้มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ ตามคำขอเปิดบัญชีเงินฝากกระแสรายวันและหนังสือรับรองเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็ค โจทก์เป็นผู้ฟ้องคดีนี้ เห็นว่า โจทก์มิได้โอนไปซึ่งบรรดาสิทธิอันเกิดแต่เช็คพิพาทนั้นให้กรรมการโจทก์หรือบุคคลอื่น เช็คพิพาทยังคงเป็นของโจทก์ โจทก์นำเช็คดังกล่าวเข้าบัญชีของตนเพื่อเรียกเก็บเงินเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์ซึ่งเป็นผู้ทรงเช็คพิพาทในขณะที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินจึงเป็นผู้เสียหายและมีอำนาจฟ้องปัญหาวินิจฉัยต่อไปตามฎีกาจำเลยทั้งสองมีว่า ฟ้องโจทก์มิได้ระบุเวลากลางวันหรือกลางคืนอันเป็นเวลากระทำผิดทำให้จำเลยทั้งสองไม่เข้าใจข้อหา เป็นฟ้องที่ไม่สมบูรณ์หรือไม่เห็นว่า
คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยทั้งสองกระทำผิดระหว่างปลายเดือนสิงหาคม 2539 ถึงกลางเดือนกันยายน 2539 การเรียกเก็บเงินตามเช็คพิพาททั้งสามฉบับก็อยู่ภายในกำหนดเวลาดังกล่าวจำเลยทั้งสองนำสืบต่อสู้โดยมิได้หลงเข้าใจผิดเกี่ยวกับเวลาที่กระทำความผิดแต่อย่างใด วันเวลาที่อ้างว่าจำเลยทั้งสองกระทำผิดเป็นเพียงรายละเอียดของฟ้องมิใช่สาระสำคัญตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) และจำเลยทั้งสองมิได้หลงต่อสู้จึงมิใช่เหตุอันจะพึงยกฟ้องดังที่จำเลยทั้งสองฎีกาพิพากษายืน
