คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยทำหนังสือสัญญาจำนำช้างแก่ผู้ร้อง ต่อมาต้นเงินแลดอกเบี้ยค้าง จำเลยจึงมอบช้างให้ผู้ร้องแต่ยังมิได้โอนตั๋วพิมพ์รูปพรรณให้เด็ดขาด จำเลยเปนณี่เงินโจทย์ตามคำพิพากษาโจทย์จึงนำยึดช้างรายนี้ ศาลเดิมเห็นว่า สัญญาที่ผู้ร้องอ้างนั้นเปนเพียงสัญญากู้เงิน โจทย์มีอำนาจยึดช้างรายนี้ได้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ในชั้นต้นถึงช้างจะอยู่แก่ผู้จำนำ สัญญาจำนำยังไม่ครบถ้วนก็ดี แต่ต่อมาผู้จำนำได้มอบช้างแก่ผู้ร้องโดยตั้งใจจะโอนกรรมสิทธิ์ให้ แต่การโอนยังไม่สำเร็จ เมื่อผู้ร้องได้ยึดช้างไว้ควบกับหนังสือจำนำกิริยา จึงกลับเปนจำนำตั้งแต่วันมอบหมายช้าง โจทย์จะมีอำนาจยึดได้ต่อเมื่อยอมใช้เงินแลดอกเบี้ย จึงให้ขายช้างนี้ได้เงินเท่าใดใช้ให้ผู้ร้องเสียก่อน เหลือนั้นโจทย์จึงจะยึดใช้ณี่ส่วนตนได้ ศาลฎีกาตัดสินเห็นพ้องด้วยศาลอุทธรณ์ว่ากิริยาที่ผู้จำนำแลผู้รับจำนำประพฤติต่อกันในตอนหลังนั้นเปนสัญญาจำนำที่ถูกต้องตามกฎหมาย โจทย์จะค้านว่าเปนแต่เพียงสัญญากู้ณี่ต่อกันนั้นเถียงไม่ขึ้นเพราะข้อความในสัญญาบ่งว่าเปนจำนำ ทั้งผู้รับจำนำก็ได้ยึดถือช้างที่จำนำนั้นไว้แล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ยกฎีกาโจทย์
