คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่ารักใคร่ได้เสียเป็นสามีภรรยากับจำเลยมิได้จดทะเบียนเกิดบุตรหญิงคนหนึ่งชื่อตุ๋มจำเลยไปแจ้งสำมะโนครัวและขอสูจิบัตรว่าเป็นบุตรของจำเลยเกิดจากโจทก์ ต่อมาจำเลยไปสมรสกับหญิงอื่นทอดทิ้งจึงขอให้ศาลสั่งให้จำเลยรับรองบุตรและเรียกค่าอุปการะเลี้ยงดูเด็กเดือนละ 400 บาทจำเลยให้การว่าเคยเกี่ยวพันกับโจทก์บ้างแต่เลิกติดต่อกันมาราว 2 ปีแล้วเด็กหญิงมิใช่บุตรจำเลย ๆ ไปแจ้งทะเบียนก็โดยโจทก์ร้องขอโจทก์เรียกค่าเลี้ยงดูมากไปศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางพิพากษาว่า ด.ญ.ตุ๋มเป็นบุตรจำเลยให้จำเลยชำระค่าเลี้ยงดูเดือนละ 200 บาทนับแต่วันพิพากษาไปจำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์แผนกคดีเด็กพิพากษาแก้เฉพาะข้อที่ว่าให้จำเลยใช้ค่าเลี้ยงดูแต่วันคำพิพากษาถึงที่สุด แต่มีความเห็นแย้งว่าควรพิพากษาแก้ให้ยกข้อที่บังคับให้จำเลยใช้ค่าอุปการะเลี้ยงดูแก่โจทก์เสียจำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าอุปการะเลี้ยงดูแม้มีอำนาจฟ้องก็ขอลดหย่อนศาลฎีกาแผนกคดีเด็กและเยาวชนเห็นว่าการที่โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยจ่ายค่าอุปการะเลี้ยงดูเด็กรวมเข้ามาในคดีเดียวกันกับที่ขอให้จำเลยรับรองบุตรย่อมทำได้ไม่มีกฎหมายห้ามโดยเห็นเป็นเรื่องที่เกี่ยวเนื่องต่อจากเรื่องรับรองบุตร ถ้าศาลมีคำสั่งว่าด.ญ.ตุ๋มไม่ใช่บุตรของจำเลย ๆ ก็ไม่ต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูให้ส่วนที่โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยจ่ายค่าเลี้ยงดูเด็กนั้นโจทก์มิได้ฟ้องในนามของบุตรหรือในฐานะเป็นผู้แทนบุตร แต่ฟ้องในฐานะที่โจทก์เป็นมารดาและเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองเพื่อที่จะให้จำเลยจ่ายค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรร่วมกับโจทก์ จึงไม่เป็นอุทลุมตามมาตรา 1534 เรื่องอำนาจปกครองบุตรซึ่งจำเลยเถียงว่าต้องตกอยู่แก่จำเลยผู้เป็นบิดาเด็กหญิงตุ๋ม ความข้อนี้จำเลยมิได้ยกขึ้นคัดค้านแต่แรกกับให้การต่อสู้ว่า ด.ญ.ตุ๋มไม่ใช่บุตรของจำเลยจึงไม่มีประเด็นจะต้องวินิจฉัย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
