คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ทำให้เกิดเพลิงไหม้โดยประมาทโดยทอดทิ้งไฟที่จำเลยจุดเผาไว้เป็นเหตุให้ไฟลุกลามไปตามขอนไม้ไหม้ต้นยางพาราของผู้เสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๒๕
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๒๕
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ก่อนวันเกิดเหตุประมาณ ๓ - ๔ วัน จำเลยได้จุดไฟเผาสวนของจำเลย แต่ไฟยังดับไม่หมด คงติดขอนไม้อยู่ และลุกลามไปไหม้สวนของผู้เสียหายในวันเกิดเหตุ แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่า แม้จะปรากฏว่าก่อนจะจุดไฟเผาสวนของจำเลย จำเลยได้ถากถางต้นไม้เพื่อกันไฟมิให้ลุกลามติดสวนของผู้อื่น และไฟที่จำเลยจุดมิได้ลุกลามไปติดสวนของผู้เสียหายในทันทีก็ตาม แต่การที่จำเลยมิได้ใช้ความระมัดระวังตรวจตราดูและดับไฟที่จำเลยจุดเผาสวนให้หมด ปล่อยไว้ให้ติดคุขอนไม้จนเป็นเหตุให้ลุกลามไปไหม้ทรัพย์สินของผู้เสียหาย จำเลยย่อมได้ชื่อว่าเป็นผู้ทำให้เกิดเพลิงไหม้โดยประมาท และเป็นเหตุให้ทรัพย์ของผู้อื่นเสียหาย จำเลยจึงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๒๕
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๒๕
