คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจังหวัดหนองคายเป็นจังหวัดที่อยู่ในเขตประกาศห้ามขนย้ายข้าวออกนอกเขต จำเลยทราบแล้วยังสมคบกับพวกลักลอบนำข้าวสารเหนียว 1 กระสอบลงเรือไปยังประเทศลาว อินโดจีนประเทศฝรั่งเศษโดยหลีกเลี่ยงข้อจำกัดนำสินค้าออกนอกราชอาณาจักรและไม่ได้ผ่านด่านศุลกากรโดยถูกต้องตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าจำเลยทำผิดตามฟ้องแต่เป็นเพียงการให้ความช่วยเหลือ จำเลยมีผิดเพียงฐานสมรู้ให้ลงโทษตามกฎหมายที่โจทก์อ้าง แต่ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติสำรวจกักกันข้าว พ.ศ. 2489 (ฉบับที่ 2) มาตรา 6 ซึ่งเป็นบทหนัก โดยลงโทษจำคุก 10 ปี ของกลางริบฯจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าบางอย่าง (ฉบับที่ 3)
พ.ศ. 2490 มาตรา 3 พระราชกฤษฎีกาควบคุมการส่งออกไปนอกราชอาณาจักร ซึ่งสินค้าบางอย่างฉบับที่ 13 พ.ศ. 2490 มาตรา 4 ซึ่งเป็นบทที่หนัก นอกจากนี้ยืนโจทก์ฎีกาว่าตามบทวิเคราะห์ศัพท์ในมาตรา 3 พระราชบัญญัติสำรวจกักกันข้าว พ.ศ. 2489 หมายความถึงข้าวสารเหนียวด้วย ขอให้ลงโทษตามศาลชั้นต้นเท่านั้น ปัญหาอื่นยุติ โดยไม่มีฝ่ายใดฎีกาขึ้นมาศาลฎีกาเห็นว่าข้าวสารเหนียวได้มีคำพิพากษาฎีกาที่ 72/2492วินิจฉัยไว้ว่าพระราชบัญญัติสำรวจกักกันข้าวไม่มีความหมายถึงข้าวสารเหนียวโดยเหตุที่ว่า พระราชบัญญัตินี้ได้มีการแก้ไขแต่ก็หาได้แก้ไขให้มีความหมายถึงข้าวสารเหนียวไม่พิพากษายืน
