คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีกัญชาไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตขอให้ลงโทษและเพิ่มโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 26, 76, 97, 102, 103
จำเลยให้การรับสารภาพ และรับว่าเคยต้องโทษและพ้นโทษจริงตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 26, 76 วางโทษจำคุก 3 เดือน ลดกึ่งหนึ่งคงจำคุก 1 เดือน 15 วันยกคำขอที่ให้เพิ่มโทษโดยอ้างว่าความผิดฐานมีกัญชาโดยมิได้รับอนุญาตในคดีก่อนไม่ใช่ความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษจึงเพิ่มโทษตามมาตรา 97 ไม่ได้โจทก์อุทธรณ์ขอให้เพิ่มโทษศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาขอให้เพิ่มโทษศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้จำเลยถูกศาลพิพากษาลงโทษจำคุกฐานมีกัญชาไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตซ้ำกันถึง 2 ครั้ง ภายในเวลา 5 ปีนับแต่วันพ้นโทษคดีก่อนแม้ว่าโทษครั้งก่อนจะเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติกัญชา
พ.ศ. 2477 แต่พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 3 ได้บัญญัติให้ยกเลิกพระราชบัญญัติกัญชา พ.ศ. 2477 ทั้งฉบับ แล้วนำมาบัญญัติไว้ในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 โดยให้ถือว่า กัญชา เป็นยาเสพติดให้โทษประเภท 5 และผู้ที่มีกัญชาไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตมีความผิดตามมาตรา 26, 76 ซึ่งมีโทษจำคุกไม่เกินห้าปีและปรับไม่เกินห้าหมื่นบาท ฉะนั้น การที่จำเลยต้องคำพิพากษาให้ลงโทษจำคุกฐานมีกัญชาไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตทั้งในคดีก่อนและคดีหลัง จึงต้องถือว่าเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษด้วยกัน เมื่อจำเลยกระทำความผิดดังกล่าวซ้ำภายในเวลา 5 ปีนับแต่วันพ้นโทษจึงอยู่ในเกณฑ์ที่จะเพิ่มโทษจำเลยตามมาตรา 97 แห่งพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ
พ.ศ. 2522 ได้พิพากษาแก้เป็นให้เพิ่มโทษจำเลยกึ่งหนึ่งตามมาตรา 97 แห่งพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 เป็นจำคุก 4 เดือน 15 วัน แล้วลดโทษกึ่งหนึ่ง เพราะจำเลยรับสารภาพตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงเหลือโทษจำคุก 2 เดือน 7 วัน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
