คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเบิกความต่อศาลจังหวัดกาญจนบุรี ในชั้นไต่สวนมูลฟ้องคดีอาญา ซึ่งจำเลยฟ้องโจทก์หาว่าออกเช็คธนาคารกรุงเทพ จำกัด ลงวันที่ ๑๕ มิถุนายน ๒๕๒๒ สั่งจ่ายเงินจำนวน ๕๕,๕๕๕ บาท ชำระหนี้ และธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ.๒๔๙๗ มาตรา ๓ โดยเบิกความว่าเช็คตามฟ้องโจทก์ไม่ได้ลงวันที่ แต่โจทก์มีจดหมายแจ้งให้นำเช็คไปขึ้นเงินในวันที่ ๑๕ มิถุนายน ๒๕๒๒ ซึ่งเป็นความเท็จ ความจริงโจทก์ไม่เคยมีจดหมายเช่นนั้นถึงจำเลยทำให้ศาลเชื่อว่าโจทก์มีจดหมายถึงจำเลย จึงมีคำสั่งว่าฟ้องของจำเลยมีมูล หากจำเลยไม่เบิกความว่าโจทก์มีจดหมายถึงจำเลยให้นำเช็คไปขึ้นเงินวันที่ ๑๕ มิถุนายน ๒๕๒๒ ศาลอาจพิพากษายกฟ้องเพราะคดีไม่มีมูล เนื่องจากออกเช็คไม่ได้ลงวันที่ไว้ คำเบิกความของจำเลยดังกล่าวเป็นเท็จในข้อสำคัญแห่งคดีที่จำเลยฟ้องโจทก์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๗
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า ข้อความที่จำเลยเบิกความมิใช่ข้อสำคัญในคดี จำเลยไม่มีความผิด พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาวินิจฉัยว่า เห็นว่าในคดีอาญาเรื่องก่อนที่จำเลยฟ้องโจทก์ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค จำเลยเบิกความในชั้นไต่สวนมูลฟ้องว่าโจทก์ผู้ออกเช็คไม่ได้ลงวันที่ในเช็ค จำเลยให้เสมียนลงวันที่ออกเช็คเป็นวันที่ ๑๕ มิถุนายน ๒๕๒๒ ตามที่โจทก์มีจดหมายบอกให้นำเช็คไปขึ้นเงิน คำเบิกความของจำเลยชัดแจ้งอยู่ว่าวันที่ไม่ได้ลงในเช็คในโจทก์สั่งจ่ายชำระหนี้จำเลย และจำเลยผู้ทรงจดวันที่ลงเอง จะเป็นวันที่ซึ่งตกลงกันโดยโจทก์เขียนจดหมายบอกจริงหรือไม่ ก็มีผลเพียงให้รายการในเช็คสมบูรณ์เพื่อฟ้องคดีแพ่งเท่านั้น ไม่มีผลเป็นความผิดอาญาตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค คำเบิกความของจำเลยที่ว่าโจทก์มีจดหมายบอกให้นำเช็คไปขึ้นเงิน หากจะเป็นเท็จก็ไม่ใช่ข้อสำคัญในคดีอาญานั้น จำเลยไม่มีความผิดดังฟ้อง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
