คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์หาว่า จำเลยกระทำผิดฐานชิงทรัพย์ ขอให้ลงโทษและเพิ่มโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๕๔,๒๙๘,๒๙๙,๗๒
จำเลยให้การปฏิเสธ แต่รับข้อเคยต้องโทษ ได้ความว่า สายพานของกลางที่จำเลยทำการลักนั้น เดิมเชื่อมระหว่างมู่เล่บนและล่างที่ติดอยู่กับเพลา คนยามไปพบจำเลยขณะกำลังม้วนสายพานอยู่ สายพานหลุดจากมู่เล่ไปพาดอยู่กับเพลา สลักที่ต่อกับสายพานถูกชักออกแล้ว ทำให้ปลายหลุดออกจากกัน ชายข้างหนึ่งถูกม้วนเข้าไปราว ๓-๔ ฟุตซึ่งประมาณ ๑ ใน ๑๐ ของความยาวและคงอยู่ข้างมู่เล่นั้นเอง ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นต้องกันว่า จำเลยผิดฐานพยายามชิงทรัพย์ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๙๙,๖๐ ให้จำคุก ๒ ปี ๖ เดือน เพิ่มโทษ ๑ ใน ๓ เป็น ๓ ปี ๔ เดือน คืนของกลาง โจทก์ฎีกาว่า เป็นการลักทรัพย์สำเร็จแล้ว ขอให้ลงโทษฐานชิงทรัพย์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า สายพานรายนี้ยังมิได้เคลื่อนหลุดไปจากที่ ที่ศาลล่างทั้งสองชี้ขาดว่าเป็นผิดฐานพยายามชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
