คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๖๔, ๒๖๕, ๒๖๘, ๙๑ พระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๖ วรรคแรก, ๔๒, ๕๙, ๖๔, ๖๖ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๒๖ มาตรา ๔ ริบแผ่นป้ายทะเบียนและแผ่นป้ายวงกลมแสดงการเสียภาษีรถยนต์ประจำปีของกลาง คืนรถยนต์สามล้อสาธารณะของกลางแก่เจ้าของ
จำเลยให้การรับสารภาพข้อหาฐานขับรถโดยไม่ได้รับใบอนุญาตและขับรถโดยไม่มีใบอนุญาตขับรถและสำเนาภาพถ่ายใบคู่มือจดทะเบียนรถในขณะขับรถเพื่อแสดงต่อเจ้าพนักงาน ส่วนข้อหาอื่นให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติรถยนต์พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔๒, ๖๔, ๖๖ อันเป็นความผิดหลายกรรมต่างกันให้เรียงกระทงลงโทษโดยลงโทษตามมาตรา ๖๔ และ ๖๖ ปรับกระทงละ ๕๐๐ บาท รวมปรับ ๑,๐๐๐ บาท จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงปรับ ๕๐๐ บาท ไม่ชำระค่าปรับบังคับตามมาตรา ๒๙, ๓๐ ริบแผ่นป้ายทะเบียนและแผ่นป้ายวงกลมแสดงการเสียภาษีรถยนต์ประจำปีของกลาง คืนรถยนต์สามล้อสาธารณะของกลางแก่เจ้าของ ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์โดยอธิบดีกรมอัยการลงลายมือชื่อรับรองในอุทธรณ์ว่ามีเหตุอันควรที่ศาลอุทธรณ์จะได้วินิจฉัยในปัญหาข้อเท็จจริง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาโดยอธิบดีกรมอัยการลงลายมือชื่อรับรอง
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้ในฎีกาของโจทก์ ข้อ ๒ ตอนต้นจะบรรยายมาว่า โจทก์ไม่เห็นพ้องด้วยกับคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ที่พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ข้อ ก. ข. และ ค. จึงขอฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ และในฎีกาข้อ ๓ จะมีคำขอให้ศาลฎีกาลงโทษจำเลยตามฟ้องก็ตาม แต่ในฎีกาของโจทก์ก็มิได้กล่าวอ้างว่าการที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ในความผิดตามฟ้องข้อ ก. และข้อ ค. ไม่ชอบเพราะเหตุใด จึงเป็นฎีกาที่ไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
