พ.ศ. 2470 ศาลฎีกา
พยาบาดมาทหมายตัวการโทษไม่เท่ากัน
ได้ความว่า ซ.กับ ด.จำเลยมีความโกรธเคืองผู้ตายในเรื่องที่ผู้ตายไปเปนพยานชั้นอำเภอว่า ซ.จำเลยลักโคของ ล.ไปและต่อมาผู้ตายได้ไปแจ้งความแก่อำเภอว่า ด.จำเลยได้เปนผู้ร้ายลักโคของตน ในวันเกิดเหตุผู้ตายไปช่วยแต่งงานเวลาผู้ตายเดิรทางจะกลับบ้านพบจำเลยกับพวก ๆ ได้กลุ้มรุมทำร้ายผู้ตาย ๆ ในทันที ได้ความดังนี้ ฎีกาตัดสินว่า ซ.มีความผิดตามมาตรา ๒๕๐ ข้อ ๓ ให้ประหารชีวิต ส่วน ด.มีความผิดตามมาตรา ๒๔๙ ให้จำคุกตลอดชีวิต
ความผิดฐานฆ่าคนโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายนั้นแม้จะปรากฎว่าได้ฆ่าด้วยความพยาบาทโดยมีสาเหตุกัน แต่ถ้าหากไม่ได้ความว่าจำเลยได้ตระเตรียมการใช้ความพยายามมาด้วย จะลงโทษจำเลยตาม ม.250 ข้อ 3 ไม่ได้
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 610/2479ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุก 3 เดือนตาม ม.254 ศาลอุทธรณ์แก้จำคุก 2 ปี ตาม ม.256 เช่นนี้เป็นการแก้น้อยฎีกาในข้อเท็จจริงมิได้ ปัญหาข้อเท็จจริงปัญหาข้อที่ว่าบาดแผลสาหัสหรือไม่นั้นในคดีนี้เป็นปัญหาข้อเท็จจริง
ข้อมูลคำพิพากษาเพื่อการค้นคว้า ข้อเท็จจริงของแต่ละคดีแตกต่างกัน ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมายสำหรับเรื่องของคุณ ฉบับที่ใช้อ้างอิงคือฉบับของศาลฎีกา
ยินดีต้อนรับ 👋
กรอกข้อมูลเพื่อให้เจ้าหน้าที่ติดต่อกลับได้
