คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีม้า ๒ ตัวซึ่งเป็นสัตว์พาหนะไว้ในครอบครองโดยไม่มีตั๋วรูปพรรณ และแสดงความบริสุทธิ์ไม่ได้ว่าได้มาโดยสุจริต ขอให้ลงโทษ จำเลยรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องเคลือบคลุม ให้ยกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนแต่มีความเห็นแย้ง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ขึ้นชื่อว่า ช้าง ม้า โค กระบือ ฬ่อ ฬา แล้วเป็นสัตว์พาหนะตาม พ.ร.บ.สัตว์พาหนะทั้งสิ้น ไม่ใช่ว่าไม่ใช่สัตว์พาหนะจนกว่าจะถึงกำหนดทำตั๋วรูปพรรณตามมาตรา ๘ เสียก่อน ฉะนั้นคำว่าสัตว์พาหนะตามฟ้องของโจทก์ จึงไม่มีทางแปลไปว่าเป็นสัตว์พาหนะซึ่งต้องมีตั๋วรูปพรรณ แม้จำเลยรับก็ลงโทษไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
